van project one naar project one world

Het grootste stuk van mijn toekomstroman ‘Amor Mundi’ schreef ik in 2020. Heel wat van de gebeurtenissen die ik daarin beschrijf zijn helemaal niet uitgekomen (anderen jammer genoeg wel: zoals regenbommen, extreme hitte en nucleaire dreiging). Een verhaal uit het boek is plots wel heel actueel geworden. Namelijk de Ineos methaan kraker in de Antwerpse haven met de eerde bombastische beschrijving ‘Project One.’ Zoals bekend is de milieuvergunning hiervan vernietigd en zetten onze regering alle zeilen bij om het nog recht te trekken. (Ja, plots weten ze wel wat urgentie is) De kans is groot dat het niet meer in orde komt met die plastiek fabriek, dan zouden deze bladzijden uit mijn boek wel kunnen kloppen. Ik deel met plezier nog eens het hele verhaal…

Donderdag 13 december 2026 – 427,80 ppm
De werken aan het zogenaamde Project One lagen al voor de VMM stil. Na een procedureslag van vier jaar besloot de Raad van State begin 2025 dat zowel het ruimtelijk uitvoeringsplan als de milieuvergunning onwettig zijn. Het project van Ineos, dat bestaat uit de bouw van een PDH-fabriek en een ethaankraker in de Antwerpse haven, kan niet doorgaan. Op de site tegenover de kerncentrale van Doel waren daarvoor in 2021 al vijftig hectaren bos gekapt. Het vonnis eist dat het terrein in de oorspronkelijke staat hersteld wordt, zelfs al is een groot deel van het complex zo goed als afgewerkt. Maar plots blijkt niemand van Ineos nog te bestaan. De kantoren in Zwijndrecht zijn leeg, op een paar dozen met wielershirts na. De grote verdedigers van het project zijn allen met de noorderzon vertrokken. De bijna afgewerkte tempel opgedragen aan het olietijdperk staat er troosteloos bij.
Begin juni 2025 kwamen de eerste oproepen op de vrije sociale media van activisten om de gebouwen in te nemen. Er is tenslotte een grote woonnood, zeker na de toevloed van neurovluchtelingen. Veel jonge ondernemers vinden geen plek om hun activiteiten te starten, en het gigantische terrein en de
vele gebouwen bieden mogelijkheden. Nauwelijks drie weken later is het hele complex omgebouwd tot vrijstaat One World. Gezinnen met kinderen, pas erkende en niet erkende vluchtelingen, ondernemers, kunstenaars en activisten hebben de grootste kraak uit de Belgische geschiedenis uitgevoerd.
In korte tijd is de site een broedplaats geworden voor ecologische en maatschappelijke experimenten. Iedereen die wil meewerken is welkom en razendsnel emergeert een bloeiende gemeenschap met meer dan vijfhonderd vaste bewoners. One World lokt zoveel bezoekers dat de pas aangelegde tramlijn het volk nauwelijks kan slikken. In plaats van een verwerkingsplaats voor schaliegas wordt het een bedevaartsoord voor frisdenkers en vernieuwers. De nieuwe baseline luidt: ‘beleef hier de toekomst’. De lokale middenstand in Stabroek plukt meteen de vruchten van de nieuwe bewoners en hun vele bezoekers. Hoewel een aantal politici in de dagen na de bezetting hun verontwaardiging uitspreekt over ‘dit schaamteloos disrespect voor eigendomsrechten’, wil geen enkele partij de grote middelen inzetten om het dorp te ontruimen. Zeker nu er dagelijks honderden schoolkinderen op bezoek komen om de nieuwe wereld te proeven.

De achtjarige Bloem kijkt haar ogen uit. Samen met haar klas brengt ze een bezoek aan dit bizarre themapark. In een hal staat een batterij 3D-printers onderdelen voor een elektrische auto te printen. Buiten is een groep Bagladeshi klei aan het kneden. Deze klei wordt in houten mallen geduwd en omgekeerd in de zon gelegd om een maand te drogen. De bakstenen zullen worden gebruikt om eenvoudige woningen te bouwen. Daarnaast staat een veld met zonnepanelen en diverse types zelfgemaakte windmolens. Bloem herkent het Savonius-model van de draaiende reclameborden die ze wel eens ziet aan tankstations. Wat verderop staan de containers waarin vissen worden gekweekt in een circulair systeem. Zero Waste – Zero Energy staat er op een paneel geschilderd.
Met haar vriendjes mag ze meehelpen met het vlechten van manden. Boven hun hoofden vliegen drones om de luchtkwaliteit te meten. Ze meten niet alleen de impact van de nabijgelegen stadsring, maar ook het fijnstof boven de serie rocket stoves en tegelkachels die getest worden. Tijdens de lunch proeven de kinderen zelfgebakken ciabatta’s met een vreemde limonade van kruiden. Bloem ziet voor het eerst in haar leven een wortelkelder en een boterkarn. Een enthousiaste dame demonstreert in slecht Nederlands hoe je brandnetelbier kan maken. Het atelier van de calendulabalsem ligt naast de werkplaats waar je kleine e-bots kan maken. Bloem test ook het composttoilet en kijkt haar ogen uit op de anaerobe vergister.
Waar ze echter op afknapt, is de demonstratie waarbij een kalkoen wordt geslacht. Daarbij gebruiken de drie slachters een verkeerskegel. Gefascineerd ziet Bloem hoe het dier ondersteboven in de oranje-witte kegel wordt geduwd. Een man houdt stevig de poten vast. Twee anderen plaatsen elk een bezemsteel langs de nek die uit het gat van de verkeerskegel hangt. Bloem schrikt als de twee mannen de bezemstelen aandrukken en met een draaiende beweging naar omlaag duwen. Meteen wordt de halsslagader doorgesneden met een scherp mes. Bloem rent kokhalzend terug naar het composttoilet. Stukjes halfverteerd zuurdesembrood vallen in het zwarte gat. Maar verder heeft Bloem alleen maar mooie herinneringen aan haar eerste kennismaking met One World.

Toegegeven, wellicht een beetje te mooi om waar te zijn. En dat zo iets tegen de borst stoot van de gevestigde belangen mag duidelijk zijn. Een beetje later komt het project terug aan bod.

Dinsdag 2 mei 2028 – 426,04 ppm
De publieke opinie mort. Het is meer dan drie jaar geleden dat de miserie begon. Eerst was er het wegvallen van de sociale media, dan het verdwijnen van het virtuele geld. Daarbovenop kwam een pandemie en een kernoorlog. De noodregering die uit zes partijen bestaat, lijkt vooral machteloos toe te kijken hoe de burgers zichzelf dan maar organiseren. De Middenpartij en de N-a (de Nieuwe Alliantie) hebben de posten van binnenlandse zaken en veiligheid in handen en besluiten iets te doen. Ze willen een krachtig signaal geven waarmee de regering het vertrouwen van de bevolking zal terugwinnen. Bij het onderzoek naar de cyberaanvallen is er een patroon ontdekt waarbij een IP-adres ergens in Stabroek misschien een rol zou kunnen spelen. De Belgische inlichtingendiensten hebben het fysieke adres van deze computer getraceerd. Die zou zich bevinden in een van de kantoren van One World. Een simpele huiszoeking kan volstaan om de computer in beslag te nemen, maar de betrokken ministers zien deze informatie als een geschenk uit de hemel. Dit is de kans om dat hele One Worlddorp, dat nog steeds illegaal is, voor eens en altijd te ontmantelen.

Het plan is helder. De inval – met codenaam ‘Dag na de Arbeid’ – is tot in detail uitgeschreven en de persberichten liggen klaar. One World zal worden ontmaskerd als de bron van de ineenstorting. Zeker weten dat dit de populariteit van de twee ministers, De Grieck en Demirci een boost zal geven. Alles is klaar. De inspecteur wil nog enkele minuten wachten en dan het startsein geven. Een twintigtal overvalwagens komt aangereden en vormt een halve cirkel op het plein voor de hoofdingang van One World. Nog even wachten tot de tram die net komt aangereden, weer is vertrokken, dan kan de commissaris het signaal geven. Dan zullen de honderd goedbewapende speciale commando’s het complex bestormen. De tram stopt, de deuren gaan open. Tientallen, nee, honderden stokoude mensen stappen uit, negentigers die met kleine stapjes, met wandelstokken en rollators, elkaar ondersteunend, naar de ingang van het complex strompelen. Dat ze met zovelen zijn is al opmerkelijk, maar vooral de stilte waarmee ze het terrein betreden is opvallend. Normaal zijn oudjes op uitstap nogal luidruchtig, maar dit is geen dagje uit naar een pretpark.

Ze vormen langzaam een dubbele, driedubbele rij van enkele tientallen meter lengte voor de ingang. Ze staan stil, wankelend, maar vastberaden. ‘Verdomme,’ roept de commissaris, ‘wat is dit? Het lijkt wel of ze weten van onze komst.’ Dan komt er nog een busje aangereden. Er stappen een tiental mensen uit, met fototoestellen en camera’s. Ze nemen plaats tussen de grijze beschermingsmuur en de rij overvalwagens. ‘Verdomme, verdomme, we zijn verklikt, de pers weet ervan, ze hebben ons liggen’, bromt de commissaris en hij tikt het telefoonnummer in van de minister van Binnenlands Zaken. Vanuit zijn geblindeerde combi bekijkt hij de verweerde gezichten van deze bende eeuwelingen. Het was een van de jonge rekruten van de interventiepolitie die de avond ervoor wat te loslippig was geweest en zijn grootvader had verteld
over de nakende inval. Lucien had zwijgend geknikt en zodra zijn kleinkind de kamer uit was, had hij zijn telefoon genomen. Als een lopend vuur verspreidde zijn oproep zich over verschillende Kempense gemeentes. Velen van hen waren actief bij de club ‘overgrootouders voor het klimaat’.

De ruim honderdvijftig senioren uit Wuustwezel, Brecht en Olen blijven meer dan vier uur op post. Bewoners van One World komen naar buiten met stoelen, water en thee. De mannen, vrouwen en kinderen van de vrijstaat mengen zich tussen de oudjes. De stilte maakt plaats voor het gezellige geroezemoes van een familiepicknick. Als de inspecteur even naar buiten komt om zich van de toestand te vergewissen, maakt een slimme fotograaf de iconische foto die de wereld zal rondgaan. Aan de rechterkant, een beetje flou, een stukje van het uniform en het grijze haar van de ordehandhaver. En dan enkele meters verder, haarscherp, de vastberaden gezichten van honderden mensen van alle kleuren, alle seksen en alle leeftijden, recht in de ogen van de camera kijkend en woordeloos schreeuwend: ‘Dit is onze plek.’ De ministers kunnen niet anders dan de operatie afblazen. De overvalwagens verlaten de site, de wapenstokken ongebruikt, net als het traangas. Even later verschijnt een klein berichtje op de website van het ministerie van Binnenlandse Zaken: ‘Een gecombineerde grootschalige observatieoefening van de veiligheidsdiensten in de haven van Antwerpen is met succes afgerond.’
Sinds die dag heeft niemand het nog in zijn hoofd gehaald een vinger uit te steken naar de One Worldkolonie.

Het hele boek is nog steeds hier te bestellen.