Hier en daar hangen in de straten Belgische vlaggen. In principe is 21 juli onze nationale feestdag, maar de tradities zijn flink veranderd. Vooreerst is het koningshuis verdwenen. Toen er in het najaar van 2011 nieuwe federale verkiezingen zijn georganiseerd en de onderhandelingen alweer bleven aanslepen heeft koning Albert op de nationale feestdag van 2012 er zelf de stekker uitgetrokken.
De koning had zich in 2011 al eens bijzonder kwaad gemaakt, maar de vertoning van 2012 was nog iets anders. Hij begon zijn toespraak met de gevleugelde woorden: ‘ik weiger nog langer Koning te zijn van dit apeland’. Een uitdrukking die tegenwoordig vaak gebruikt wordt als iemand ontslag neemt.
Maar Albert gaf dus zijn ontslag en ging met zijn hele familie naar de Zwitserse Alpen. Hij had een boerderijtje gekocht met enkele koeien en wou daar rustig zijn oude dag slijten. Hoewel Laurent niet zo veel zin had in het boerenleven is hij samen met zijn papa en de hele reutemeteut nog diezelfde dag vertrokken. De koning zei er nog bij: ‘wie wil mag mijn paleis hebben, het is toch niet te verwarmen’.
Dat was toch een serieuze schok die niemand voorzien had. We waren niet enkel een land zonder regering, maar nu ook een land zonder koning. De volgende dagen was er in de pers een flinke discussie. Zouden we een nieuwe koning kiezen, ergens eentje halen uit het buitenland? Of mocht het een bekende burger zijn? De namen van Toots Tielemans en Sandra Kim werden daarbij regelmatig genoemd. Omdat Gilbert net op die bewuste nationale feestdag een rit had gewonnen in de Tour de France zagen velen in hem de geschikte kandidaat.
Anderen vonden dit het ideale moment om België te splitsen en wilden een snelle onafhankelijkheidsverklaring van de Vlaamse regering. Er zijn zelfs geruchten dat Pieter De Crem toen een staatsgreep wou plegen. Hij wou het land redden en vond dat het leger dan maar de macht moest grijpen. Het plan is echter niet doorgegaan omdat de generaals de slappe lach kregen toen De Crem op het punt stond het parlement te bestormen. De tank die De Crem wou gebruiken viel in panne in de Wetstraat.
In diezelfde verwarrende week echter viel de Eurozone uit elkaar en ging alle aandacht plots naar de moeilijke financiële situatie. Er was grote paniek, lange rijen mensen stonden aan de banken te wachten om hun geld op te halen. De beurzen storten in elkaar, de inflatie ging pijlsnel omhoog. Mensen hadden plots andere zaken aan hun hoofd dan al of niet een koning op de troon. En omdat de buurlanden zagen dat België helemaal door de financiële markten onder vuur lag gebeurde iets opmerkelijks.
Onze premier van lopende zaken Yves Leterme sloot een akkoord met Angela Merkel en de nieuwe Franse presidente Martine Aubrey. De twee belangrijkste vrouwen van Europa besloten België onder curatele te plaatsen van een bijzondere commissie. Daarbij werd België beschouwd als een provincie onder Frans-Duits bestuur. Een beetje een vreemde constructie, maar omdat het land institutioneel en financieel plat lag kon Leterme deze oplossing door het parlement laten goedkeuren, voor een periode van maximum 10 jaar.
Al bij al werkt dit model vrij goed, zo is de vergroening van de economie duidelijk in een stroomversnelling geraakt en passeert de Tour de France nu jaarlijks in ons land. De communautaire spanningen zijn op de achtergrond geraakt. Het paleis is omgebouwd tot een nulenergiepaleis en is nu het grootste opvangcentrum voor asielzoekers van het land. De Franse wijn is merkelijk goedkoper geworden, Eva is er in geslaagd vele duizenden Duisters te doen kiezen voor veggie worsten.
Wat er volgend jaar zal gebeuren is nog niet duidelijk, maar naar het schijnt zou Laurent toch een poging willen doen om de nieuwe koning der Belgen te worden…volgens zijn nieuwe woordvoerder, Jurgen Mettepenningen, is de prins “gerijpt door het harde boerenleven”. We zijn benieuwd.
Low Impact Man 