conclusies (3): de media

Bij de start van het Low Impact project was het niet de eerste bedoeling er een mediaspektakel van de maken. Anderzijds heb ik niet nee gezegd op de vragen die er gekomen zijn, omdat het me wel een goede kans leek om een bredere groep mensen aan het denken te zetten. Dat het zo storm zou lopen was echter buiten alle verwachtingen. Ik heb geprobeerd het een beetje bij te houden, en hieronder een onvolledig overzichtje van wat er allemaal over LIM is verschenen.

– ongeveer 30 artikels in kranten (meestal de nationale edities)

– zeker 15 reportages op televisiezenders, zowel de Vlaamse, enkele regionale en een aantal buitenlandse kanalen (Nederland, Frankrijk, Spanje, Italië en Portugal)

– het aantal verwijzingen op blogs, via internetsites en nieuwsbrieven heb ik niet bijgehouden, maar ook dat zijn er een redelijk aantal

– een 20-tal interviews in magazines en tijdschriften gaande van Evita over Steps tot Focus Knack en Milieudefensie.

– een dertigtal radiointerventies (waarvan ongeveer de helft voor een reeks bij radio 2)

Het ziet er naar uit dat er de volgende dagen nog wat bijkomt, want vrijdagmorgen ben ik terug bij Annemie (van Peeters en Pichal) en volgende week donderdag bij Phara.

Hoe ik daar op dat media-geweld terug kijk? Ik ga natuurlijk niet klagen over de aandacht op zich, al kom ik regelmatig mensen tegen die op sommige vlakken nog verder gaan dan ikzelf, of die zelf al jarenlang grotere inspanningen doen. Ook zij verdienen die aandacht, maar ik merk dat journalisten graag met dezelfde figuren uitpakken. Wat de toon van de reportages betreft gaat de nadruk toch vaak naar de meest ‘exentrieke’ onderdelen van mijn project. Het grote verhaal, de wereldwijde context of het sociale aspect van waar ik mee bezig ben komt minder aan bod. Mediabedrijven zijn commerciële bedrijven en nieuws moet geld opbrengen. Dus liever een grote kop over iemand die zelden een bad neemt dan een toelichting over de link tussen het wereldwijde waterprobleem en het persoonlijk watergebruik. Zo werkt het nu eenmaal, en ofwel doe je er helemaal niet aan mee, ofwel probeer je het in goede zin te gebruiken. En als ik dit project gewoon op mijn eentje zou doen, dan zijn die kubieke meter water of gas die ik heb bespaard redelijk futiel ten opzichte van de wereldwijde evoluties. De echte impact zit in het aantal mensen dat zelf is gaan nadenken en eventueel hier of daar dingen anders is gaan doen. Bijna dagelijks krijg ik reacties van mensen die daarmee bezig zijn, en dit is natuurlijk grotendeels te danken aan de media.

Tenslotte weet ik nu ook wat het wil zeggen om gevolgd te worden door een cameraploeg. Mijn kinderen hebben er hun buik van vol, en zelf vind ik het niet echt een leuke bezigheid. Ik snap hoegenaamd niet waarom Pfaffs en andere Plancaerts daar nooit genoeg van krijgen…