van commune naar co-housing


Gisteren zag ik plots dit filmpje opduiken op facebook. Meteen was ik weer 18 jaar jonger. Want in de zomer van 1995 was ik enkele weken op bezoek op de plaats waar het filmpje over gaat; Lakabe. Een moeilijk bereikbare woongemeenschap in de afgelegen bergen in de buurt van Pamplona.  Zo’n vijftien volwassenen en evenveel kinderen die hun eigen leven wel heel letterlijk in handen hadden genomen. Het was een intensieve kennismaking met een hard maar boeiend leven met bijzonder weinig middelen en heel veel solidariteit.Wat begon als een onmogelijke droom bestaat nu ondertussen al 33 jaar. Fijn om te zien dat de groep er verder in geslaagd is het dorpje verder uit te bouwen.

Enkele jaren later ben ik samen met een groep andere mensen van start gegaan met een woonproject in Doornik, waar ik zo’n 8 jaar gewoond heb.  We woonden dicht op elkaar en deelden heel veel – zij het veel minder dan in Lakabe.  en ik heel  er heel wat geleerd, over mezelf en over samenleven met anderen.

Misschien wordt het tijd voor een volgende stap. Zoals op vele andere plaatsen zijn er ook in Gent verschillende groepen mensen bezig met nieuwe vormen van samenwonen. Het gaat niet meer over woongemeenschappen, maar over samenhuizen of co-housing. Ook in mijn buurt is een nieuw project op komst, en ik heb alvast mijn interesse laten blijken om erbij aan te sluiten. Het zal een behoorlijk klein project worden, en behoorlijk anders dan wat je op het filmpje kon zien. Het zal nog even duren voor het duidelijk is of ik daar zal gaan wonen. Op een dag hoop ik in elk geval te kunnen verhuizen naar een compacte woning een een co-housingproject in Gent.

wonen in beweging


Via diverse kanalen krijg ik allerlei info toegestuurd over nieuwe vormen van samenhuizen en co-housing. Dat het thema steeds meer aandacht krijgt is duidelijk, en dat steeds meer mensen op zoek gaan naar andere manieren van wonen ook. Daarbij liggen vaak sociale en ecologische motieven aan de basis van de projecten.

De Stad Gent is bijvoorbeeld op zoek naar 4 tot 6 huishoudens om samen een site in het centrum van Gent nieuw leven in te blazen!”
meer info over de bouw- en woongroep Tolhuislaan op agsob.be en op samenhuizen.be. Bijzonder is dat de kandidaat-groepen intensief begeleidt zullen worden bij het voorbereidingsproces. Zie materiaal via slideshare, en ook via deze facebook-pagina.

In het Waasland is er een plan voor een co-housing te bouwen met een 20-tal volledig uitgeruste privéwoningen die verschillen in grootte naargelang de behoefte van de toekomstige bewoners. Centraal staat het paviljoen dat een grote rol speelt in het sociale leven. Het is een ontmoetingsruimte om samen te kunnen eten of vergaderen. Verder worden er veel spullen gedeeld.   De groep stelt deze plannen voor op infoavonden met een presentatie van ongeveer anderhalf uur, waarna er ruimte is voor vragen. De eerstvolgende infoavonden zijn gepland op dinsdag 12 juni, donderdag 2 augustus en woensdag 5 september, telkens om 20u in Café De Graanmaat in Sint-Niklaas. Meer info op deze site:  www.cohousingwaasland.be.

Over naar de Kempen, waar een ander project in de steigers staat. Op 21 juni is er een eerste infoavond over cohuizen in de Kempen. We geven de aftrap voor een project in de regio en laten ons inspireren door sprekers van verschillende andere projecten.  Iedereen welkom, om 20u in Kamp C te Westerlo.  Inschrijven kan via cohousingkempen@hotmail.com.

Verder weet ik nog van projecten in het Kortrijkse, nog in Gent en op heel wat andere plaatsen. Kortom steeds meer  initiatieven die ons een inkijk geven op de wereld zoals die er later uit zal zien.

9 september 2023: huisje weltevree


Ik voel mijn rug niet meer, maar het is gelukt. Mijn strohuisje is bijna klaar. De voorbije maanden heeft Adam samen met een aantal van zijn collega’s het houten skelet van het huis op een stevige fundering gezet. Een moeilijkheid was om het skelet stevig genoeg te maken voor de daktuin. Daarvoor waren een aantal extra balken nodig. De voorbije weken hebben we dan met een ploeg van een tiental mensen de strobalen muren gebouwd en geleemd. De deuren en ramen konden we recupereren bij de afbraak van de nutteloos geworden Media Markt in Oostakker.

Het ontwerp van de woning is bijzonder eenvoudig, het is een kubus van 7 op 7 op 7 meter geworden, met bovenop een tuin van 8 op 9 meter. Het platte dak biedt op die manier beschutting voor slagregen en oververhitting. Het dak bevat naast een klein terrasje plaats voor 2 zonnepanelen, een zonneboiler, een fietswaterpomp en een moestuin van ongeveer 40 vierkante meter. Mijn ondertussen ook al wat oudere vriend Werner heeft een fantastisch systeem bedacht waarmee ik het regenwater dat via het dak in een grote regenwaterton terecht komt naar boven kan pompen via een energiefiets op het dak (systeem Maya-Pedal). In het huis is de enige verwarmingsbron de tegelkachel die ik kocht in 2010 en die het nog prima doet. Verder heeft Werner 14 oude autobatterijen in serie geplaats waarmee ik toch voldoende elektriciteit kan opslaan voor 3 tot 4 dagen.

De benedenverdieping bevat een inkomsas, een composttoilet en verder een open ruimte met kookhoek, zithoek, een eettafel en de vleugelpiano. Op het eerste verdiep is dan een kleine badkamer een slaapkamer en een werkkamer die ook als logeerkamer kan gebruikt worden. Het is niet bijzonder groot (want de muren zijn natuurlijk wel erg dik), maar er is behoorlijk wat licht en het huis is volledig autonoom. Naast de voorzieningen voor warm water en elektriciteit is er een waterzuiveringssysteem waarmee het regenwater drinkbaar wordt gemaakt. Het afvalwater gaat dan weer dan de gemeenschappelijke rietzuiveringsinstallatie van het sto-housing project.

Er is langs de buitenkant een toegangstrap tot de eerste verdieping en het dak, en alle voorzieningen zijn aanwezig om indien nodig de woning in twee de splitsen. Eenmaal ik te oud ben om trappen te doen kan ik prima leven op het gelijkvloers en kan iemand anders zijn intrek nemen op de eerste verdieping.

In het project zullen uiteindelijke een twintigtal woningen komen. Enkele kleinere zoals dat van mij, maar ook grote modellen voor jonge gezinnen met kinderen. Ik probeer trouwens ook Marieke en Gert-Jan te overhalen om hier hun intrek te nemen. Dan kan ik gerust op Klaas letten indien nodig; Maar mijn dochter twijfelt toch een beetje of ze zo dicht bij haar papa wil wonen. En dat kan ik wel begrijpen. Voorlopig zijn er nog maar drie andere woonunits klaar, maar binnen pakweg een jaar zullen hier een dertigtal mensen samen leven.

Nu is er nog wat werk voor de afwerking en hopelijk kan ik binnen enkele weken verhuizen. Dan ben ik erg benieuwd hoe comfortabel het zal zijn tussen mijn dikke stromuren. En ga ik bij de warmte van de houtpellets een teeltplan tekenen voor het moestuintje boven mijn hoofd waar ik dan in het voorjaar kan mee starten…