vorm en inhoud


Soms gaat politiek over inhoud. Zo is binnen Groen al maanden een heel proces bezig ter voorbereiding van de verkiezingen van 2014. Het doel van dit proces is om met een aantal voorstellen en teksten te komen die dan in de verkiezingsstrijd naar voor worden geschoven. Deze teksten moeten eerst goedgekeurd worden op het congres. Hierbij worden alle leden en afdelingen van de partij betrokken.

Concreet hebben we eerst in de lokale afdeling van Sint-Amandsberg de teksten besproken en een tiental amendementen uitgewerkt (dit zijn voorstellen om de tekst aan te passen). Dan hadden we een vergadering met de regio Gent, waar een honderdtal amendementen voorlagen van diverse lokale afdelingen. Op dat soort vergaderingen zijn we met zijn allen aan het discussiëren zijn over zin of onzin van subsidies voor elektrische fietsen, welke vorm een vermogensbelasting best aanneemt en of we nu een ander emissiehandel systeem willen. Best wel boeiend dus om eens een brede thema’s uit te diepen.

Soms gaat politiek ook over de vorm. Zo is ook de procedure gestart rond de vorming van de lijsten voor 2014. Want dat is natuurlijk een belangrijke kwestie, wie mag op welke lijst staan? Bij Groen gaat dit via de ‘pollcomités’. Dit zijn groepen mensen die het mandaat krijgen om een modellijst samen te stellen, die daarna nog goedgekeurd moet worden op een congres.

Zodoende hadden we vorige zaterdag een provinciaal congres om de leden van het regionaal en het provinciaal pollcomité aan te duiden. Dat zijn dus echte verkiezingen, met kandidaten die zich voorstellen, vragenrondjes en stembiljetten. Omdat alles volgens de poll-reglementen moet gaan en er wat discussie was over de interpretatie ervan werd het een lange en ingewikkelde vergadering. Uiteindelijk zijn de mensen verkozen en kunnen de volgende stappen gezet worden.

Eerlijk gezegd ben ik toch liever bezig met de inhoud, maar in de politiek (en elders) is de tendens dat de procedures (en de vorm) steeds belangrijker worden. Benieuwd of die trend terug kan omgebogen worden…

voedselpakketten voor Vips


logosummit

Ik heb het beloofd, dus moet het maar, een verslagje van de informal summit of Ghent, de prestigieuze ontmoeting met als doel – ik citeer –  een vijfhonderdtal Vlaamse, Belgische en internationale decision-makers uit de media, de culturele, economische en academische wereld op een informele manier samenbrengen.

Eerlijk gezegd ben ik een beetje ontgoocheld. Ten eerste, van de hele lijst ministers, partijvoorzitters en andere aangekondigde belangrijkheden heb ik niemand gezien. Ja, Herman Van Rompuy was aanwezig via een videofilmpje, enja, Jacques Rogge was er ook, maar hij klonk meer als een oude man die deze avond liever thuis met een boek in zijn relaxzetel had doorgebracht. De zogenaamde Key-note speaker, Jean Michel Jarre, heeft niet eens een speech gehouden maar werd geïnterviewd. Hij had weinig meer te vertellen dan de gasten bij een doordeweeks praatprogramma’s op TV.

Een tweede opmerking. Veel mensen hielden zich niet aan de dresscode en werden toch binnengelaten. Ik had de nodige research gedaan over ‘Smart casual’ en dit is absoluut geen pak met das! Ik was perfect in orde met mijn tweedehands hemdje en jasje, maar het liep er vol van mannen met pakken en dassen. Als je een dresscode vraagt dan moeten mensen er zich toch aan houden? Ze hadden toch minstens kunnen vragen de dassen af te geven bij het binnenkomen!

En dan het eten en drinken, er was dan wel champagne a volonté, maar het walking dinner heb ik vooral voorbij zien wandelen. Hapjes met zwaardvis, zalm en foix gras. Toen ik een van de vele kelners vroeg of er iets vegetarisch was kreeg ik wel een klein bordje met couscous en groenten. Maar ik ben met honger naar huis gefietst (gelukkig had ik nog een restje spaghetti in de koelkast). Tonijn heb ik echter niet gezien, dus dat zet ik bij de pluspunten.

Oja er was ook muziek. Zowel voor de toespraken als erna stonden diverse topmusici op het podium het beste van zichzelf te geven. Alleen was niemand van het publiek geïnteresseerd, iedereen was aan het praten en het netwerken zodat ze evengoed een plaat hadden kunnen opzetten, niemand zou het gemerkt hebben. Tussen de toespraken kregen we wel enkele mooi stukjes van Bach te horen door een trio.

Ik had gelukkig collega gemeenteraadslid Stephanie D’hose aan mijn zijde, en ik kon een praatje slaan met de enige andere groene in de zaal, Elke Decruynaere. Misschien zijn er die avond belangrijke deals gesloten en afspraken gemaakt, maar zelf voelde ik me eerder als een vis op het droge. De hele avond deed me wat denken aan dat verhaaltje van die keizer zonder kleren…

Bij het naar buiten gaan heb ik nog iets interessant ontdekt. Ook vips krijgen soms voedselpakketten. In mijn pakket zat een pakje koffie, een pakje koekjes, een doosje pralines (veel doos, weinig pralines), een mok, een stylo, een herbruikbare tas, een pakje post-its en een modemagazine. Ik vermoed dat ze dit laatste erbij hebben gestopt om de notabelen te leren hoe ze de dress-code moeten respecteren.

van zesde metaal naar hogere kringen


Vandaag zal ik het grootste deel van mijn dag in treinen en stations doorbrengen. Twee klimaatshows die in net heb gegeven in het Sint-Jan Bergmans college in Genk zijn daar de oorzaak van. Het was ondertussen al enkele maanden geleden, en daarom des te leuker om zo’n driehonderdvijftig jongeren warm te maken voor wat actie.

Ik zal me nog moeten reppen om op tijd in de Vooruit te zijn voor de geplande ontmoeting met de groten der aarde. Hoewel, de mensen die vanavond te gast zijn op de Informal Summit zijn voor mij niet meer waard dan de 16 jarige jongens en meisjes uit beroeps- en technische richtingen die in de zaal zitten bij de klimaatshow.

Het feit dat één van die gasten achteraf kwam vertellen dat hij het goed vond en ik nog mag terugkomen doet me minstens evenveel plezier als de hand schudden van een celebrity. kaartjesfotosMorgen kan je in elk geval lezen hoe het is verlopen.

doe het zelf: oesterzwammen


Onlangs vroeg iemand me hoe het eigenlijk is afgelopen met de zelfgekweekte oesterzwammen. Want in april ben ik gestart met een experimentje op vraag van de voedselteams. Daarbij kreeg ik IMG_0535heb het pak met het broedsel in mijn living gezet, en dat leverde drie oogsten op met in totaal bijna 3 kilogram zeer lekkere oesterzwammen.

Volgens de instructies zou zo’n pak eerder 4 kilogram moeten opleveren, maar dat kan dus ook aan de minder goede omstandigheden liggen. Aangezien de prijs van het zelfkweekpakket 8 euro is, kom ik op een prijs van 2,7 euro per kilogram, voor zeer lekkere en verse oesterzwammen. Hoeveel ze precies kosten in de winkel weet ik niet, maar op internet vind ik prijzen van 10 euro/kg.

De bedoeling is dat deze pakketten binnenkort ook beschikbaar zijn via de voedselteams. Reken maar dat ik er nog wel eens eentje zal bestellen.

woorden en daden


Gisteren was ik op een trefdag van Pulse rond transitie en cultuur, waar minister Schauvlieghe nog maar eens bewees helemaal niet begrepen te hebben waarover transitie gaat. Lippendienst bewijzen aan duurzaamheid is niet moeilijk, maar ondertussen een desastreus bosbeleid voeren, milieuvergunningen afleveren voor overbodige winkelcentra en wegen en een beschamend klimaatbeleid voeren. Het is dan ook begrijpelijk dat burgers zich herzeleorganiseren en verzetten. Hieronder enkele van die acties.

De discussie rond de N42 is in Herzele opnieuw losgebroken. Minister Crevits activeerde de onteigeningen opnieuw. Net zoals twintig jaar geleden legt niet iedereen zich bij deze beslissing neer. Buurtbewoners en boeren verzetten zich samen met vzw Climaxi en vzw t Uilekot tegen de nieuwe weg. Een achtergrondartikel daarover vind je hier. Sluiks wordt een nieuwe verbinding tussen het zuiden van Nederland en het Noorden van Frankrijk in mekaar gestoken. Wie het daar niet mee eens is kan hier een petitie tekenen.

De mensen van Bos+ ijveren dan weer voor een serieuze aanpak rond bossen, naar aanleiding van de kap van het waardevolle Ferrarisbos. Reeds 3500 mensen tekenden daarvoor deze open brief. Maar het probleem is daarmee niet opgelost. Nog lang niet. Er was namelijk een plan voor het bosbehoud beloofd. En dat is er nog niet. Er is nu even aandacht voor het bos. Maar de kans is groot dat ook die weer gaat liggen. Met BOS+ willen we dat niet laten gebeuren. Willen we dat het langverwachte en –beloofde plan voor het bosbehoud er nu eindelijk ook echt komt. En dat het een daadkrachtig, concreet, werkbaar en ambitieus plan wordt. Geen lege loods, zoals het betreurde Ferrarisbos in Wilrijk. En dus zullen we blijven hameren op dezelfde nagel. Via briefschrijfacties, via perswerk en parlementaire initiatieven, via samenwerkingen met andere organisaties en met zo veel mogelijk wakkere burgers. Tot men zijn beloftes nakomt, tot die oplossing voor het bosbehoud er eindelijk ook echt is.

Hoe holler de woorden van de beleidsmensen, hoe voller de reacties van de burger.

een brief van Elio


Vorige week kreeg ik een stevige envelop in de bus van niemand minder dan de eerste minister. Ik dacht even dat het om een antwoord ging op de opinie die ik twee jaar geleden schreef over de premier, maar daar zal ik nog even op moeten wachten. De post die ik nu kreeg van Elio handelde over de kwestie van de kernwapens in ons land.

IMG_0927[1]Vooraf toch even melden dat ecologisch gezien de brief toch beter kan. Het gaat om vier bladzijden, zwaar papier (120 gram) en enkelvoudig gedrukt (de laatste pagina zelfs in kleur want de handtekening van Elio is in het blauw – al zie ik wel duidelijk dat dit gedrukt is). Het kan best zijn dat Elio geen postzegels moet betalen maar dit had toch met een iets kleinere voetafdruk gekund.

Wat de inhoud betreft had het volgens mij ook wat korter gemogen. De kern van het betoog is: we hebben niks te zeggen aan die kernwapens en aan de modernisering ervan, we doen braaf wat de Nato zegt wat we moeten doen.  Maar als premier toegeven dat je niks te zeggen hebt is wat moeilijk dus dan staat staat de brief vol met ronkende volzinnen over het Belgische engagement omtrent nucleaire ontwapening, humanitaire engagementen enzovoort en enzoverder.

Beste lezer, ik wil niemand ongerust maken, maar als ik de brief goed lees staan we wel op het punt aangevallen te worden. Ik citeer ‘Daarom moeten we een uiterst realistische analyse maken van de huidige proliferatiedreigingen. Het Internationaal Atoomagentschap heeft een aantal dossiers in verband met het niet-naleven van het non-proliferatieverdrag aan de Veiligheidsraad van de VN overgemaakt die ons bijzonder verontrusten. We zijn bijzonder verontrust over Noord-Korea.’

Ja, u leest het goed. Die slechteriken uit Noord-Korea willen ons blijkbaar onder voet lopen. In dat geval beste zou ik zeggen Elio, laat maar komen die kernwapens, hoe meer hoe beter.

PS: de duim op de foto is die van mijn collega gemeenteraadslid Saraswati Matthieu, die bijna in tranen is uitgebarsten bij het lezen van deze vreselijke aanvallen die ons landje bedreigen.

een stad voor mensen


Deze morgen mijn looptochtje gedaan door de autoloze stad. Zalig om te zien hoe mensen op straat komen en genieten van de stilte, de rust en de ruimte. Overal zijn activiteiten, pick-nicks, muziek, marktjes en organisaties te vinden. Letterlijk hoogtepunt van mijn tochtje was de beklimming van de autoloze Fly-over die nu ingenomen is door verbaasde fietsers, wandelaars en skaters. Meer foto’s zijn hier te vinden. Straks om 14 uur ga ik met een hele hoop fietsers de Fly-over innemen, een kleine voorafspiegeling van de toekomst. (foto van de Gentenaar)

lopenflyover

 

binnenkort alleen nog gisteren: tonijn


Gisteren heb ik schitterende voorstelling gezien in kader van het Festival van Vlaanderen. ‘Milonga’ van Sidi Larbi Cherkaoui is een fascinerende en mooie ode aan de tango. Prachtige muziek, verbluffende choreografie, een volle en enthousiaste zaal. Kortom wat je noemt; een mooie avond.

Gisteren heb ik ook een verontrustend artikel in de Volkskrant zien passeren op Facebook. Daaruit blijkt dat 5 van de 9 tonijnsoorten op uitsterven staan de volgende jaren en het met de andere soorten nauwelijks beter gaat. De enige oplossing is meteen stoppen met het vangen van deze vis.

Gisteren ben ik als lid van de raad van bestuur van het Festival ook langs geweest op de receptie na het concert. Kwestie van nog wat na te praten over de fantastische voorstelling. Bij het binnenkomen wees een vriendelijke dame op een ‘klein buffetje’ met rundstartaar of tonijntartaar. Voor de vegetariërs waren er augurken en pralines.

tonijnvanstDaarmee was voor mij de avond al iets minder mooi. Dat een festival zijn sponsors nadien nog een receptie wil aanbieden kan ik begrijpen.

Maar dat het blijkbaar mogelijk is van schitterende kunst te houden en tegelijk geen aandacht te hebben voor het voortbestaan van andere soorten ligt wat moeilijker voor mij.

Ik weet alvast wat ik kan aanbrengen in de volgende raad van bestuur. Want als we zo verder doen is tonijn binnenkort iets van gisteren.

witte lakens


Wie dezer dagen in de stad wandelt of fietst kan wel eens witte lakens uit de ramen zien hangen. Het gaat niet om een uitgestelde lenteschoonmaak, maar om een actie van het Gents Milieufront. Daarmee vragen ze aandacht voor de problematiek van het fijn stof, een probleem dat globaal onderschat wordt. Het fijn stof zorgt er niet alleen voor dat de lakens na enkele weken grijs gaan zien, maar hebben een zware impact op onze gezondheid. Elke Vlaming levert nu al 1 levensjaar in door de fijn-stof concentraties en vooral kinderen en ouderen zijn kwetsbaar voor de gevolgen, met een toename van astma, allergieën en chronische verkoudheden.

De oorzaak is simpel: onze verslaving aan fossiele brandstoffen. Het nog steeds toenemend wegverkeer, de industrie en verwarming van gebouwen draaien voor 99% op het verbranden van brandstoffen. Dat we naast het bedreigen van onze gezondheid ook nog eens klimaatchaos veroorzaken is voldoende bekend. Maar de verslaving is hardnekkig, en het protest luid als er gesproken worden over het internaliseren van de milieukosten van de fossiele brandstoffen of het beperken van het idee dat we altijd en overal met de auto kunnen rijden.

In het bestuursakkoord is een urgentieaanpak voor het fijn stof opgenomen en een verdere uitwerking van het huidige luchtkwaliteitsplan. Het klopt dat er om dit aan te pakken er verdergaande maatregelen op Vlaams, Federaal en Europees vlak nodig zijn, want het fijn stof houdt geen rekening met communautaire kwesties. Toch moet ook de lokale overheid alles doen wat mogelijk is om de uitstoot van schadelijke deeltjes te beperken.

IMG_0886Luchtkwaliteit is een bevoegdheid van groene schepen Tine Heyse, en zij zal de wellicht al heel wat grijze lakens in ontvangst mogen nemen op de autoloze zondag (nu zondag dus). Veel Gentenaars hebben ondertussen een laken uitgehangen. Daarmee drukken ze hun bezorgdheid uit en vragen ze maatregelen. Dit kan alleen maar een versterking zijn van het voornemen van Tine om rond deze kwesties grondig aan te pakken.

De recente discussie over de lage-emissie-zone helpt in elk geval het thema op de agenda te brengen. En of we het leuk vinden of niet, de meest effectieve actie zal zijn het verminderen van het aantal auto’s in de stad. (ook de auto’s die onder de lakens geparkeerd staan?)