tien om te zien


Al schommelend je eigen muts breien is alvast een leuk idee, ondertussen duiken vernieuwende ideeën met een ecologische en sociale impact steeds vaker op. Sinds kort kan je bijvoorbeeld deelnemen aan een nieuw autodeelsysteem met de naam ‘Tapazz’.  Het gaat om een applicatie waarmee in principe elk auto een deel-auto kan worden.

keks-kaffee-2-540x304Om het probleem van de plastiek deksels bij meeneemkoffie bekers aan te pakken hebben een aantal Duitse studenten het eetbare deksel bedacht.  Voor wie dagelijks zo’n koffie meeneemt in het station misschien wel wat minder afval, maar wel meer calorieën.

Van andere aard, en misschien iets fundamenteler is het probleem om betaalbare en duurzame huisvesting te voorzien. De prijs ‘bluehouseprize’ zou ontwerpers er toe kunnen aanzetten hier nieuwe oplossingen voor te vinden.

Er zijn ook nieuwe ideeën rond het samen nemen van beslissingen. Nu ik de lokale democratie van binnenuit leer kennen ben ik zeker voorstander van het zoeken naar manieren van besluitvorming waar ieders stem van belang is. Ideeën uit de sociocratie kunnen hier wellicht inspiratie bieden.

Aan de andere kant van de Oceaan is een campagne bezig om plastiek flesjes uit de nationale parken te weren. Het korte filmpje op de site van Annie Leonard maakt duidelijk wat het probleem is. Ik heb de petitie alvast ondertekend.

In de reeks deelinitiatieven is er alweer een nieuwe opgedoken, dienstenruil is een soort letssysteem maar dan op landelijke schaal (wat het misschien ook wat moeilijker maakt). Toch de moeite om even te bekijken.

Wie tijdens de vakantie toevallig in Knokke terecht komt, kan misschien eens langs gaan bij slagerij Gaspar. Daar is de eerste beenhouwer van het land te vinden met een ruim aanbod van Veggie-producten. Wat blijkt na enkele weken, zowel de bestaande als nieuwe klanten zijn opgetogen over de extra keuzemogelijkheden.

Van Jacob De Proft kreeg ik een mailtje over zijn nieuwe site, Ichangesubstainable,  een platform waar je heel wat informatie kan vinden rond diverse aspecten van duurzaamheid. Het doel is mensen ondersteunen die op zoek zijn naar verandering, en zijn we dat niet allemaal?

Niet alle ideeën zijn even nuttig. Zo zouden de etiketjes op fruit kunnen vermeden worden door gebruik te maken van lasertechnieken om producten te labelen, wat het dan makkelijker zou maken om de producten onverpakt te kopen. Maar dat kan vandaag ook natuurlijk, bijvoorbeeld op de boerenmarkt.

Om af te sluiten, daarom enkele mooie beelden en muziek van de boerenmarkt waar ik bijna elke week langs ga. Geniet ervan.

creatief met wol


Sorry, vandaag alweer een positief bericht in de Gentenaar. Deze keer over de groei van de voedselteams en de samenwerking met de stad in de zoektocht naar nieuwe depots.

En om de creativiteit dit weekend wat te stimuleren. Deze brei-schommel-stoel.

Een variatie op dit model, aangedreven met de wind

Veel knutselplezier

een groen briesje in de stad?


Misschien wordt het een beetje eentonig, maar alweer kan ik wat positief nieuws melden vanuit mijn heimat. Zo heeft de schepen van onderwijs Elke De Cruynaere beslist om het uitdelen van melk in scholen te beperken. Vooreerst is het niet nodig om koemelk te geven aan opgroeiende kinderen (zie  www.melkmoetniet.be ), ten tweede was er nu regelmatig afgunst tussen kinderen die melk kregen en zij die chocomelk betaalden, en ten derde zal dit de afvalberg verkleinen, want enkel melk in glazen flessen is nog toegelaten.

Een andere kwestie; een paar maanden terug schreef ik over het experiment waarbij beslist is om sluikstorten tegen te gaan door een parkje niet langer op te ruimen. Er was heel veel scepticisme bij de start, maar wat blijkt uit een evaluatie na een drietal maanden, het parkje ligt er behoorlijk proper bij en de gebruikers zijn tevreden. Schepen Tine Heyse, blijft voorzichtig in het trekken van conclusies, maar het experiment wordt in elk geval een tijdje verlengd.

Ook op vlak van mobiliteit zijn er veranderingen, er is niet alleen de sluiting van de zeer gevaarlijke Kiss en Ride zone aan de Zuid, maar er komen ook vernieuwingen als het gaat over autoloze zondagen. Zo wil schepen Filip Watteeuw ook deelgemeentes betrekken bij de komende edities en zo meer mensen laten genieten van een dag zonder auto. Trouwens het experiment van de leefstraten, waar een maand lang geen auto’s in de straat mochten is ook positief geëvalueerd.

Niet alleen de bestuurders doen hun best, ook de komende feesten worden een stukje groener. Boomtown bijvoorbeeld gaat heel ver in het verkleinen van de ecologische voetafdruk, net als steeds meer organisatoren. Op deze uitgebreide blog kan je heel veel lezen over de stappen die Boomtown zet, en in dit filmpje zie je ook het wetenschappelijk werk dat daarbij komt kijken.

Ps: ik wordt niet gesponsord door De Gentenaar, maar het is wel de krant die veel aandacht geeft aan wat er leeft in Gent. En toevallig of niet zijn dit de laatste tijd meer en meer initiatieven voor een sociale en duurzame toekomst. Pas op, ik ga niet euforisch worden, er loopt nog veel mis, er is nog een lange weg te gaan. Maar zoals een oud Chinees spreekwoord ons al leerde, ook de grootste reis begint met de eerste stap.

voor de wetenschap


Nu er steeds meer mensen groenten gaan kweken in de stad komt de vraag wel eens boven of dit allemaal zo gezond is. Want uiteindelijk rijden in de steden auto’s, vrachtwagens en bussen rond, en zit je vaak niet ver van grote invalswegen of zelfs autostrades.

wetenschapIn Gent is er een onderzoek opgestart om dit uit te zoeken. Ik ben een van de deelnemers die daarvoor volgens zeer strikte procedures Grand Rapids sla aan het kweken is. Daarvoor kreeg ik een bak, teelaarde, een zakje met zaden en materialen voor de inschatting van de atmosferische afzettingen. Dit klinkt nogal indrukwekkend maar het gaat gewoon over een plastiek bekertje en een papier filter. De bedoeling is daarmee vast stellen aan welke stoffen de sla wordt blootgesteld.

Op twee vastgestelde momenten moet de sla geoogst en gewogen worden. De helft van de sla moet 3 x gewassen worden. Alle geoogste sla moet dan in de bijgeleverde zakjes worden gedaan en terug binnengebracht. Daarmee kunnen in laboratoria de nodige testen gebeuren om uit te zoeken hoe het het zit met de gezondheid van onze stadssla.

Na het experiment mogen we de bak houden, en als de sla opnieuw begint te schieten mag die natuurlijk geconsumeerd worden. Of zou het beter zijn te wachten op de resultaten van het onderzoek?

een tussentijds balansje


Gisteren dus de laatste gemeenteraad afgesloten om 01u15, een vergadering van 6 uur en 15 minuten, en dit nadat we de dag ervoor ook al eens 4 uur hadden vergaderd. Daarmee kan ik zeggen dat de ‘kennismakingsfase’ van zes maanden in de lokale politiek voorbij is. Tijd om even terug te blikken, waarbij er een verschil is tussen het werk voor en achter de schermen.

Vooreerst zijn er de openbare commissies en gemeenteraadsvergaderingen (36 avonden als ik juist heb geteld). Hier valt me toch op dat het voor een groot deel gaat over rituelen en strategie. Patrick Jansens zegt in een uitzending van Touché: ‘de gemeenteraad kraanwaterHLNzou het hoogtepunt van de democratie moeten zijn, maar uiteindelijk is het enkel theater’ (deel 2, vanaf minuut 7). Het klopt dat eenmaal een punt op de gemeenteraad komt de beslissing al grotendeels genomen is en de nog enkele rituelen worden opgevoerd voor de pers en eigen achterban. Misschien is mijn beperkte ervaring in theater en met de media daar wel van pas gekomen.

In een commissie kon ik wel wat accenten leggen, door bijvoorbeeld regelmatig aandacht te vragen voor bijvoorbeeld duurzame aankopen, voor soberheid in de manier van werken of milieuvriendelijk maken van sportevenementen. Als het dan lukt om een paar voorstellen te realiseren zoals rond vis, of het kraantjeswater dan geeft dat uiteraard wel wat voldoening.

Ten tweede is er het werk tussendoor, via contacten met schepenen en kabinet, op basis van burgers en organisaties, via intercommunales en andere vertegenwoordigingen. Hier gaat het over het oplaten van proefballonnetjes, doorspelen van ideeën, vragen stellen rond bepaalde dossiers, mensen samen brengen en concrete voorstellen doen. Dit is een boeiend terrein omdat ik wel het gevoel krijg me hier en daar nuttig te kunnen maken. Concreet ben ik bijvoorbeeld bezig geweest rond depots voor de Voedselteams, mee zoeken naar de invulling van stadslandbouw of de zoektocht naar een coöperatief model voor hernieuwbare energie. Dit zijn dossiers die pas op langere termijn tot resultaten leiden en waar ik de volgende jaren wil blijven rond werken.

Er zijn nog wel aspecten van het politieke leven die een terugblik verdienen, maar daar ga ik de volgende dagen nog wel op in.

de kracht van doen


Twee zaken vielen me meteen op bij de eerste zitting van de gemeenteraad in januari. De vele lichten in de zaal en het flessenwater. We zijn 6 maanden verder, ik heb het thema enkele keren aangekaart en zelf kannen kraantjeswater aangebracht. Gisterenavond was ik dan ook blij verrast door de nieuwe flessen KRNWTR op alle banken. Een initiatief van schepen Sofie Bracke, die meteen akkoord was toen ik voorstelde om meteen de luchters te doven, en daarmee 90 spaarlampen uit te schakelen voor minstens 4 uur.

Het zijn geen wereldschokkende zaken, maar ik geloof wel dat dergelijke acties kleine puzzelstukjes zijn in de omslag die we moeten maken. Ik merk dat steeds meer collega’s van alle partijen daar positief op reageren.  Een andere open-VLD schepen Mathias De Clerck is bijvoorbeeld een enthousiaste bakfietsgebruiker geworden. Ik ben net zijn boek aan het lezen, waar heel wat groene ideeën instaan. Dus blijf ik hopen dat hier een beweging in de goede richting is ingezet. De wind van verandering is op meer en meer plaatsen voelbaar, het aantal ‘give-boxen‘ neemt snel toe, de leefstraten worden positief geëvalueerd, zelfs de horeca in de Overpoort wil nu een fietsstraat. Zeer opvallend, veel van deze initiatieven starten van onderuit, van mensen die ervoor kiezen om de handen uit de mouwen te steken.

De inspanningen rond klimaatverandering krijgen ook aandacht in de media, zo is er deze reportage van VTM over de klimaatacties in Gent. Aangezien vandaag ook Obama met nieuwe klimaatplannen komt aanzetten misschien reden tot wat hoop.

Maar meer nog dan verklaringen en intenties zijn het echter daden die de wereld veranderen. Dit is ook de boodschap van Rob Hobkins in zijn nieuwe boekje ‘the power of just doing stuff“. Hier een niet altijd even duidelijk filmpje over de lancering van dit boek. Je kan hier binnenkort nog een bespreking verwachten. Ondertussen probeer ik mijn bescheiden bijdrage te leveren aan de kracht van gewoon dingen doen.

armoede in een rijk land


Vanavond (en morgenavond) de laatste gemeenteraad voor de zomer. Er staan weer heel wat thema’s op de agenda en ik zal wellicht tussen komen rond de kwestie van de tonijn en een voorstel doen om met de stad ook te kiezen voor Green IT.

Relatief onbelangrijke punten in vergelijking met de realiteit van de armoede in Vlaanderen, zoals we konden zien in de Panorama reportage vorige week. (en nog steeds hier online te bekijken). Een samenleving die toelaat dat steeds meer kinderen opgroeien in armoede is dringend een gewetensonderzoek toe. In plaats van de typische discussies waarbij de federale, Vlaamse en lokale overheden de verantwoordelijkheid naar elkaar doorschuiven zou een gezamenlijke totaal aanpak toch aangewezen zijn.

Als je de reportage nog niet gezien hebt, dan hierbij een verzoek om dit alsnog te doen (en daarom hou ik vandaag heel kort)

arm vlaanderen

in troebel water


Vrijdag alweer een boeiende maar redelijk ongemakkelijk ervaring opgedaan in mijn prille politieke carrière. Het begon een maand geleden met de uitnodiging voor de Jaarvergadering van de TMVW. Dit bedrijf staat in voor drinkwatervoorziening in heel wat Vlaamse gemeentes, maar is ook actief in waterzuivering, beheer van sportinfrastructuur en wegenwerken. De stad Gent is een van de grootste aandeelhouders van deze intercommunale en mag flink wat volk afvaardigen in de beheersorganen.

Bij de uitnodiging was ik wat ontgoocheld over de ‘praktische schikkingen’. Daar stond netjes uitgelegd hoe je het ICC kan bereiken met de auto en waar je kan parkeren, maar geen woord over de nabijheid van het Sint-Pietersstation, de vele bussen die er stoppen of de mogelijkheid om met de fiets te komen. Een typische uitnodiging vanuit het eenduidige auto-paradigma, en voor mij al meteen een varia punt om in te brengen in de vergadering. Dacht ik.

tafelsTMVWToen ik vrijdagavond kwam aangefietst was meteen duidelijk dat dit niet zomaar een vergadering zou zijn. Honderden mensen, de meesten netjes opgekleed, met een glaasje cava in de hand waren al druk aan het ‘netwerken’. De feestelijk gedekte tafels voor het diner stonden klaar. Dit moest iets belangrijk zijn. Gelukkig kwam ik al snel enkele collega’s uit de Gentse gemeenteraad tegen, en was er naast de Cava ook kraantjeswater – met een schijfje citroen – te drinken. Wat logisch lijkt voor een bedrijf dat het drinken van kraantjeswater wenst te stimuleren.

Dan de vergadering zelf, in de grote zaal van het ICC. Vooraan zat een flinke delegatie van Gentse gemeenteraadsleden (enkel meerderheid) waar ik me heb bij aangesloten. We kregen een korte inleiding door voorzitter en Gentse schepen Martine De Regge avTMVW gevolgd door een interessante uitéénzetting door algemeen directeur Ludy Modderie. Hij schetste een beeld van een groeiend, winstgevend en ambitieus bedrijf met 780 medewerkers, een omzet van 317 miljoen en een EBIT van bijna 30 miljoen euro in 2012 (Earnings Before Interest and Taxes’ of ook operationele winst genaamd). Dan kan er al eens een glaasje cava af natuurlijk.

Na een aantal statutaire goedkeuringen en kwijtingen die steeds zonder tegenstem door de naar schatting 400 aanwezigen werden aangenomen kwam het punt van de vergoedingen voor de bestuurders aan bod. Eerst moet ik vermelden dat het totaal aantal bestuurders in de verschillende directiecomités recent is gehalveerd van 360 naar 185 mensen én dat tevens de maandelijkse vergoedingen zijn gehalveerd. Toch schrok ik van de overblijvende vergoedingen. Want de 185 bestuurders krijgen naast een maandelijkse vergoeding ook een presentiegeld per vergadering. Ik weet niet hoe vaak deze organen vergaderen en hoeveel werk dit allemaal met zich mee brengt, maar het gaat om behoorlijke bedragen. Zeker omdat heel wat van die bestuurders burgemeesters en schepenen zijn die al een loon krijgen voor hun werk.

Dus toen de voorzitter vroeg of er bij dit punt onthoudingen waren stak ik rustig mijn hand de hoogte in. Algemene consternatie aan de voorzitterstafel en bij de collega’s rond mij. Dit was blijkbaar niet de gewoonte. Na kort overleg is mijn onthouding genoteerd en aangezien verder iedereen voor was, is het punt aangenomen. Ik hoefde mijn stemgedrag niet te verantwoorden, wat achteraf gezien misschien maar beste was.

De vergadering werd verdergezet met het goedkeuren van ellenlange lijsten van benoemingen in de diverse directiecomités en colleges. En nee, ik heb mijn hand niet meer in de lucht gestoken telkens toen er gevraagd werd naar onthoudingen of tegenstemmen. Met nog wat juridische gebeurtenissen die ik niet goed begreep – zoals een tijdelijke schorsing van de vergadering gevolgd door het meteen hernemen – waren alle punten na een uurtje unaniem goedgekeurd.  De vergadering werd beëindigd zonder oproep voor varia punten, waardoor ik mijn opmerking over de mobiliteit niet kon maken.

Na de vergadering was er een receptie – in afwachting van het diner. Alweer artistieke hapjes met veel vlees en vis, en op verzoek toch ook wel met kaas, dat wel. Voor lastige veganisten waren er nog steeds de obligate olijven. Mijn eerste plan was om te blijven voor het diner; kwestie van wat te netwerken, maar toen ik de menu bekeek ben ik toch van idee veranderd.  Gegrilde scampi, gewokte mosselen, kip met citroen, varkenskop, penne carbonara en nog wat dingen die ik niet ken zoals ‘porchetta scombro’ en ‘creme renversé’.

laarzenTMVWBij het naar buiten gaan moest ik langs een muur van schoendozen. Ik kreeg net als iedereen een paar kwaliteitslaarzen aangeboden. Ik heb ze even vastgenomen, ze zagen er goed uit,  zelfs made in Belgium,  maar toch heb ik ze vriendelijk geweigerd. De onthaaldame was een beetje verbaasd toen ik zei dat ik al laarzen heb. Je kan ze toch aan iemand anders cadeau doen, of als reservepaar?

Misschien is nu duidelijk waarom ik dit onderdeel van het politieke werk ongemakkelijk vind. Ik begrijp best dat openbare besturen dergelijke intercommunales moeten runnen, en dat ze dan wel eens honger hebben na een vergadering. Maar waarom een eetfestijn met adellijke allures –  waarvan nadien ongetwijfeld grote hoeveelheden worden weggegooid? Waarom die riante vergoedingen, het uitstralen van luxe, het geven van geschenkjes? Is het niet onze plicht als verkozenen des volks ervoor te zorgen dat het waternet goed wordt beheerd? Daarvoor moeten we toch niet zo in de watten worden gelegd?

(PS: ik ben zelf niet gekozen in een van de organen van TMVW, en mocht ik presentiegeld krijgen voor deze algemene vergadering dan weet ik er wel een nuttige bestemming voor)

het lokaal klimaatdebat(je)


Gisteren hadden we een bijzondere themacommissie rond het klimaatbeleid van de stad. De extra commissie had vooral als doel alle raadsleden een stand van zaken te geven rond wat er op dit vlak al gedaan is in Gent, en wat er nog op stapel staat.

Het was de vierde commissie op rij deze week en toevallig schitterend terrasjesweer. Naast de bevoegde schepen Tine Heyse, waren er 19 van de 39 gemeenteraadsleden aanwezig. We kregen eerst een uitgebreide presentatie over de resultaten van een aantal studies en over de werking van het klimaatverbond. Bijna 80 minuten en 65 slides verder kon het gesprek beginnen.

Zodra de presentatie was afgerond begonnen echter al wat raadsleden de zaal te verlaten, en op het einde van de avond (22u30) waren er nog 11 verkozenen over (waarvan de helft Groenen). Vooral de blauwe collega’s vielen op door hun vroegtijdige vertrek. Wat mij toch een beetje doet vermoeden dat nog iedereen zich bewust is van de enorme impact die het klimaatverhaal de komende decennia zal hebben, ook in onze stad. overtstromingenklimaatDe temperatuur in Gent is bijvoorbeeld gemiddeld al 2,3% hoger dan het pre-industriële niveau, het aantal overstromingen neemt duidelijk toe. Zowel de hitte (gisterenavond) als de wateroverlast (deze morgen) illustreerden de cijfers.

De bespreking ging van start met een reeks informatieve vragen bijvoorbeeld over de effecten van hittestress in de stad of de valkuilen van stroom uit biomassa. Maar ook de klassieke bezwaren als mogelijke hinder van bijkomende windmolens of de kostprijs van klimaatmaatregelen kwamen aan bod.

In het algemeen was ik wel aangenaam verrast door de vastberadenheid waarmee een stevig klimaatbeleid verdedigd werd. Sp.a collega’s Greet Riebels en Sven Taeldeman pleitten ervoor om ondanks de nodige besparingen zeker niet in te leveren op de maatregelen rond klimaat. Zelfs collega Siegfried Bracke – die in het Vlaamse klimaatdebat eerder een tegenstander bleek te zijn – vond dat dringende maatregelen nodig waren. Zijn motivatie komt vooral uit de bekende studie van Nicolas Stern die aangeeft dat we nu 2% van ons BNP moeten uitgeven aan klimaatmaatregelen om te vermijden dat we in de toekomst 20% ervan moeten gebruiken om de schade te betalen. Alle democratische partijen hebben vorig jaar het klimaatpact van het GMF ondertekend, waarin ze verklaren de nodige middelen en mensen te voorzien om Gent tegen 2050 klimaatneutraal te maken.

Er was nog wat discussie over het feit of economische motivatie de enige reden mag zijn, en zelf heb ik ook gepleit om nog zwaar in te zetten op het verhogen van het bewustzijn op alle niveaus. In het najaar worden de beleidsplannen van alle schepenen voorgesteld, en dan zal duidelijk zijn hoeveel middelen en acties de volgende zes jaar ingezet worden. Dan hoop ik in elk geval evenveel vastberadenheid te zien.

Klein detail, voor het eerst bij de meer dan dertig vergaderingen die ik nu in de raadszaal heb meegemaakt waren de lampjes van de grote lusters uit gebleven. Aangezien het over ruim 100 (spaar)lampen gaat toch weer een kleine bijdrage tot vermindering van de CO2 uitstoot – en we zaten niet in het donker!