voor alle Chinezen


Het kan geen kwaad eens verder te kijken dan de Kwaremond en de Paterberg op deze frisse paasdagen. Nu de problemen in Cyprus tijdelijk lijken te zijn bezworen zijn er nog andere bubbels op komst. Volgend filmpje toont bijvoorbeeld hoe het er in China aan toe gaat, of wat er gebeurt als je koste wat kost hoge groeicijfers wil realiseren.

Behoorlijk bizar om te zien hoe daar compleet lege steden worden gebouwd. Of zit er een verborgen plan achter om indien nodig miljoenen klimaatvluchtelingen op te vangen?

uitgestelde koffie


De volgende keer dat ik iets ga drinken in een café ga ik alvast informeren of ze ook uitgestelde koffie hebben. Het is een idee dat gisteren plots overal opdook in de media. Het concept zou ontstaan zijn in Napels en gaat er van uit dat je naast het drankje dat je voor jezelf bestelt, je  er nog eentje (of meer) extra betaalt. Deze drink je echter niet op, maar is dan voor daklozen of mensen met weinig centen die komen informeren of er een ‘uitgestelde koffie’ is. Alweer een nieuwe vorm van ‘delen’.

Je weet dus niet zelf aan wie je een koffie schenkt, en de drinker van de uitgestelde koffie weet ook niet van wij hij of zij het drankje heeft gekregen. Het model vertrekt van vertrouwen in de bar (die de uitgestelde koffie ook daadwerkelijk gaat weggeven), en kan ook uitgesteldekoffietoegepast worden in restaurants. Er zit wel een caritatief kantje aan en dit lost uiteraard de structurele problemen van de toenemende armoede niet op, al kan het aan de andere kant geen kwaad om wat generositeit te tonen.

Het is dus afwachten of het idee na Italië en Nederland nu ook hier ingang zal vinden. Het lijkt me wel iets om hier daar horeca zaken te zien met aan hun deur een bordje “hier uitgestelde koffie te verkrijgen”.

Een volgende stap is dan om niet alleen een koffie te delen, maar misschien ook eens het gesprek aan te gaan met mensen die het niet zo makkelijk hebben. Zou wel eens heel boeiend kunnen zijn.

toekomst 2.0


Ik ben altijd tevreden als het nieuwe MO* magazine in de bus valt, steeds een kwalitatieve portie informatie vanuit een wereldwijde blik op de wereld. In het kerverse april-nummer staat een interview met Harald Weltzer, de man van het boek ‘Klimaatoorlogen’ dat ik hier nog heb besproken (in de tijd dat er nog sprake was van crisis).

Hij is blijkbaar ook tot de conclusie gekomen dat waarschuwen voor nakende catastrofes niet zoveel effect heeft en zet daar om zijn schouders onder een nieuw project gericht op ‘verhalen voor de toekomst’. Zijn stelling is dat we zelf die toekomst in handen moeten nemen en we dit kunnen doen als we vertrekken vanuit onze eigen geest en eigen handelen. Als socioloog beschrijft hij – net als psycholoog Paul Verhaeghe hoe we ideeën zoals groei, vooruitgang en accumulatie hebben geïnternaliseerd en ons zelfvertrouwen grotendeels buiten onszelf leggen, namelijk bij onze consumptie en status. Hij spreekt daarbij van een ‘consumptie-totalitarisme’ waarbij het niet makkelijk is om te zeggen ‘ik doe niet mee’.

Hij stelt voor om het totaal uitgeholde begrip ‘duurzaamheid’ te vervangen door ‘Zukunftfähigkeit’ of letterlijk ‘toekomstgeschiktheid’. Dit zijn dan precies die experimenten en initiatieven zoals we steeds vaker zien waar burgers nieuwe wegen inslaan buiten het bekende paradigma. Zoals je een aantal voorbeelden kan zien op het Ministerie van Ideeën, of de brede beweging die op dit eigenste moment aan het ontstaan is naar aanleiding van New B. Om deze bewegingen te ondersteunen en promoten heeft hij ‘FuturZwei’ opgericht een stichting die ‘het promotiebureau wil zijn voor een sociale beweging die nog niet weet dat ze bestaat’.

Goed om weten: Welzer komt naar de volgende editie van het Groene Boek en gaat er in gesprek met Paul Verhaeghe. (Wel heel jammer dat ik hetzelfde moment de auteurs van ‘Groeten uit Transitië’ zal interviewen) Het belangrijkste nieuws is echter dat er veel aan het gebeuren is, en dat we het deze keer zelf doen.

hetgroeneboek

groeten uit Transitië


In deze tijden van economische en ecologische ‘omwenteling’ is er pas een nieuw handboek verschenen voor wie zelf aan de slag wenst te gaan. Met Groeten uit Transitië zijn Eva Peeters, Mme Zsaesa, Kristien Hens, Dorien Knockaert en Joke Rous net op tijd om de vele mensen die op zoek zijn naar alternatieven een hoop info te bieden.

groetenuittransitieGisteren was ik op de boekvoorstelling, met veel volk en ambiance. Een hoop interessante mensen kwamen vertellen hoe het leven er uit ziet van iemand niet meer meedoet met de race naar steeds meer spullen en bezit. Het boek bevat prachtige foto’s en tekeningen, achtergrond info en flink wat humor.

Er staan heel wat recepten in, niet enkel voor veggieburgers, maar ook voor het maken van een boodschappentas van een oud T-shirt of het in elkaar toveren van je eigen shampoo. Er zitten hoofdstukken in rond tuinieren en koken, maar ook wonen, mobiliteit en aankopen komen aan bod. Telkens gaan de auteurs op zoek naar concrete voorbeelden en alternatieven.

Hoogdravende pleidooien worden vermeden maar toch neemt het boek duidelijke standpunten in over bijvoorbeeld het eten van vlees of het nemen van een vliegtuig. Zelfs behoorlijk moeilijke thema’s als complementaire munten en werktijdverkorting krijgen een plaatsje. Voor mensen die veel met deze thema’s bezig zijn is het niet allemaal nieuw, maar het boek mikt dan ook op een breder publiek.

Het lijkt me dan ook een ideaal geschenk voor de collega of schoonzus die af en toe meewarig kijken als je weer een veggie-schotel bestelt of een kringloopwinkel kostuum aanhebt. Het boek biedt inspiratie en toont hoe het leven er uit zou kunnen zien binnen het nieuwe ‘paradigma’, zonder dat woord te gebruiken.

Een ideaal boek om te lezen op je composttoilet, en mocht je dit niet hebben, in het boek leer je meteen hoe je zo’n toilet kan maken. Hup naar de boekhandel dus om jezelf of iemand anders goed voor te bereiden op de veranderingen die op komst zijn.

gedaan met de crisis


Ik heb een voorstel. Laten we vanaf nu ophouden om het woord crisis te gebruiken. Ik heb het wel een beetje gehad met de eindeloze stroom berichten over financiële, economische, ecologische, politieke, banken- en voedselcrisis (ik heb het woord zelf trouwens ook veel te veel gebruikt).

Het zou wel eens interessant kunnen zijn om crisis te vervangen door ‘omslag’, ‘ommekeer’ of ‘verandering’ om zo het tijdsgewricht waarin we ons bevinden te beschrijven. Of zoals Joanna Macey het zo mooi zegt: we zitten middenin ‘the great turning’. Want als we het zo bekijken hoeven we niet meer bang en verkrampt te reageren, maar kunnen we reikhalzend uitkijken naar wat komt. Probeer het eens, elke keer iemand op radio, TV of in een krant het woord ‘crisis’ gebruikt vervang je het door ‘omwenteling’ en meteen gaat er een wereld van mogelijkheden open.

Ik ga het woord ‘crisis’ niet plechtig begraven in een houten kist, maar ik ga het alvast zelf zoveel mogelijk mijden. Dan zijn we er meteen van af en komen we in een wereld van verandering. Om maar een voorbeeld te geven van deze omwenteling; op nauwelijks twee dagen tijd hebben al ruim 11 000 mensen een aandeel genomen in de nieuwe coöperatieve bank!  Geniet van het filmpje.

postjes pakken?


Gisterenavond hebben we op de gemeenteraad een hele reeks mandaten goedgekeurd. Het gaat over de zogenaamde ‘postjes’ die horen bij de politieke stiel. Als kersvers verkozene zie ik het dan ook als mijn plicht om eens uit te doeken te doen hoe dit nu allemaal in elkaar zit. (een beetje saai allemaal, maar transparantie is niet altijd onderhoudend)

In een grote stad als Gent zijn er ontelbare organisaties actief die nauw samenwerken met de stad of geheel of gedeeltelijk afhankelijk zijn van subsidie van de stad. Deze organisaties hebben allen hun algemene vergadering en raad van bestuur of commissies. Het is logisch dat de stad mee de richting kan bepalen van pakweg Max Mobiel of de sociale huisvestingsmaatschappijen, want ze zijn essentieel voor het uitvoeren van het beleid.

Daarom is er voorzien dat er in die raden van bestuur een aantal zitjes zijn voor vertegenwoordigers van het stadsbestuur, de raadsleden dus. Het is dan ook een traditie dat na elke verkiezing de hele lijst van mandaten wordt bekeken en terug herverdeeld, op basis van de uitslag. Iets waar nu ook Groen bij betrokken wordt.  Ik heb de volledige lijst bekeken en het gaat om maar liefst 470 zitjes in 258 organen van in totaal 81 organisaties. Daar zitten culturele instellingen bij zoals het SMAK of NTGent, er zijn intercommunales zoals Ivago of TMVW, er zijn de sociale huisvestingsmaatschappijen, enkele (hoge)scholen, vzw’s die bezig zijn met sport en toerisme, het stadsontwikkelingsbedrijf, het havenbedrijf, en zelfs de Gentse Wijnmetersgilde.

Die laatste is echter niet zo representatief, want als ik de lijst bekijk gaat het toch vooral over organisaties die mee bepalend zijn voor het stadsleven. Dus dat de overheid  mee het stedelijk ziekenhuis of de Topsporthal gaat beheren is niet zo gek, het gaat tenslotte om gemeenschapsgeld. Om redenen die mij niet altijd duidelijk zijn het vooral de gemeenteraadsleden die de zitjes gaan opvullen. Waarbij het wel eens zal gebeuren dat er meer zitjes dan nodig zijn gecreëerd om de politieke evenwichten te respecteren. De lijst en het aantal zitjes wat uitdunnen zou ik persoonlijk geen slecht idee vinden. Maar dit zijn nu regels van het spel, en die kan je niet zomaar veranderen natuurlijk.

Met de Groen fractie hebben samen de een lijst van 103 zitjes bekeken en afgesproken wie best geplaatst is om een mandaat op te nemen. Soms moeten het schepenen zijn, meestal gemeenteraadsleden en af en toe kan het ook iemand zijn die niet verkozen is. Ik heb al eerder gesproken over de plaatsen die ik zal innemen. Ik denk dat als alles rond is deze lijsten ook door de stad zelf worden gepubliceerd.

En dan is er nog de kwestie van de zitpenningen. Voor sommige raden van bestuur of vergaderingen is een zitpenning voorzien. Het gaar over maximum 1 derde van de mandaten (vooral de intercommunales).  Dit wordt gezien als een compensatie zien voor de grote tijdsinvestering die erbij hoort. Persoonlijk vind ik dit niet nodig, vooral omdat dit de perceptie van zakkenvullers alleen maar groter maakt. Ik weet nog niet over welke bedragen het gaat en misschien vind ik binnen twee jaar wél dat zo’n vergoeding best te verdedigen valt.

Ik heb tot hiertoe 1 algemene vergadering meegemaakt (voor het diner achteraf heb ik me verontschuldigd) en woensdag is er een raad van bestuur (waar ik weer ga passen voor de maaltijd achteraf). Ik zal hier in elk geval nauwgezet verslag uitbrengen van de vergoedingen die ik hiervoor krijg en of er al dan niet tonijn wordt geserveerd op de eventuele recepties.

de Titanic is niet te redden


Cyprus is gered, zo begon het nieuws vandaag. Tja, ik vermoed dat veel Cyprioten toch met een heel ander gevoel zullen wakker worden. De ‘oplossing’ houdt in dat het land zwaar zal moeten besparen, dat het vertrouwen van de burgers in de banken helemaal is verdwenen en dat er een nieuwe privatiseringsgolf wordt opgestart. Voor jonge mensen is – net als in Spanje, Griekenland, Italië en Portugal – bitter weinig reden voor vreugde om deze redding. Net zoals hier trouwens de jongeren het grootste slachtoffer zijn van een crisis die we nu pas beginnen te voelen. Volgens econoom Ivan Van de Cloot zullen we hier nog minstens 7 jaar crisis kennen.

Het blijft dan ook wat zielig te lezen hoe onze politici ons maar blijven zeggen dat ze goed bezig zijn, dat ze de problemen onder controle hebben, dat er licht is aan het einde van de tunnel. Op Europees vlak is het nu afwachten tot de volgende crisis, die dan wellicht net als deze en de vorige met veel moeite net op het nippertje zal worden opgelost. Tot er eens eentje komt die we niet opgelost krijgen. Dit is geen doemdenken, maar gewoon het inherente gevolg van het financieel model dat we nu hebben. Wie dit grondig wil bestuderen raad ik van harte het boek aan ‘geld en duurzaamheid’ van Bernard Lietaer.

En dan heb het nog enkel over de financiële crisis in Europa, wie een globale blik wil over de evoluties op wereldvlak kan ik ‘2052’ aanraden van Jorgen Randers. Het is een van de co-auteurs van ‘limits to growth’ van de Club van Rome, en hij vroeg zich af wat we kunnen verwachten de volgende 40 jaar. Een verslag van zijn lezing kan je bekijken op de site van De Wereld Morgen, of je kan hier een samenvatting van zijn standpunten bekijken. (van minuut 4 tot minuut 25)

Maar beste lezer, hoe meer slechte vooruitzichten, hoe meer initiatieven van onderuit opduiken die toch het verschil maken. Ik ben dan ook erg blij dat nauwelijks een dag na de lancering bijna 2 500 mensen zich hebben opgegeven als coöperant voor de nieuwe bank NewB. Ik hoop dat er snel 10 000 zullen zijn (en meer), en we zo tonen dat we niet meer wachten op politici en bankiers om het systeem te veranderen, maar dat we zelf nieuwe systemen ontwerpen en opstarten. Dat de Titanic ten onder zal gaan is al langer duidelijk, en het is goed om te zien dat meer en meer mensen hun energie gebruiken om reddingsboten te bouwen.

koop nu je aandeel!


Ik heb het net gedaan, en hoop dat je het zelf ook zal doen. Meteen aandeelhouder worden van NewB, een nieuwe coöperatieve bank die zal opgericht worden als er minstens 10 000 Belgen zijn die een aandeel kopen. Het aandeel kost 20 euro, een kleine inspanning om mee een duw te geven aan een zeer interessant en vernieuwend initiatief.

Doe je meteen je goede daad, klik hier, en zorg er voor dat we binnenkort een transparante bank hebben die niet mee doet met het casinokapitalisme.

water


jeanswater

Vandaag wereldwaterdag, het kan dus geen kwaad daar even bij stil te staan. Zo kan je heel veel leren over ons verborgen  watergebruik op de site van watervoetafdruk. We gebruiken veel meer water dan de 110 liter die gemiddeld per Belg van het leidingnet worden afgetapt. De kans is trouwens erg groot dat we de volgende jaren te maken zullen krijgen met internationale conflicten rond water.

En wie denkt dat we hier dit regenland safe zitten geef ik graag enkele citaten uit een artikel dat vandaag in de Tijd staat. Luc Bossyns (Aquafin) trekt aan de alarmbel. ‘Niemand zal het geloven, maar Vlaanderen is aan het uitdrogen. De sokkel onder West-Vlaanderen is bijvoorbeeld fors gedaald. Je heb er de diepvriesindustrie die veel water verbruikt, de textielsector die wast en spoelt. Daar moet een afradend effect komen van Vlaanderen.’ Het probleem is dat de watervoorzieningsbedrijven twee dingen moeten doen: ze moeten lange periodes van droogtes zien op te vangen terwijl de reserves slinken én ze moeten een oplossing vinden voor de enorme neerslagpieken. Die pieken stromen vandaag vooral weg omdat het systeem er niet op voorzien is ze op te vangen. Met alle overstromingsellende en kosten van dien. ‘De klimaatverandering is onze grootste uitdaging’, zegt Bossyns. ‘Er is minder regenwater, maar de buien in de zomer zijn veel intenser. Dat leidt tot meer overstromingen. Dit jaar hadden we in Geraardsbergen twee keer een bui van een kaliber dat normaal gezien maar één keer om de honderd jaar voorkomt.

We kunnen dus maar beter wennen aan het idee dat er misschien een dag komt dat water gerantsoeneerd zal worden.