verslag uit de toekomst


Het is een inspirerende avond geworden gisteren. Zo’n 120 mensen waren aanwezig om te luisteren en kijken (en proeven) van en naar boeiende dromen en voorstellen. Een verslag van de 10 verschillende sprekers kan je hier niet verwachten (ik probeer wel binnenkort nog enkele van de teksten te publiceren).

Dus hou ik het bij een willekeurige reeks beelden uit 2030 die in mijn hoofd zijn blijven hangen.

Zo is er in het voltooide stadsbos een plek waar je ochtends vroeg reeën kan zien. In elke wijk is er een Hergebruik Centrum waar buurtbewoners naar toekomen met afval waar er via vergisting energie wordt gemaakt om de champignonserres te verwarmen. Voor liefhebbers van klassieke muziek zijn er in 2030 technofuiven in de vroegere parkeergarages (een doordenkertje). Op festivals worden mensen betaald om te plassen want van de stikstof van de urine kan gebruikt worden als meststof. Er is veel meer plaats in de stad want gemiddeld is er nog 1 wagen per 5 inwoners (nu 1 per 2).

Gent is niet langer Europees recordhouder van het aantal hondentoiletten (met 105 stuks in 2012) , maar kreeg een prijs voor zijn visionair sanitair beleid. Het aantal ondernemers is verdubbeld ten opzichte van 2012, en hun uitgangspunt is niet langer concurrentie maar ‘sharing’. Gent is een koploper in een netwerk van honderden groene steden die erin slagen het internationaal beleid te verduurzamen. In en rond de stad wordt spelt geteeld, vlees is zo goed als volledig van het menu verdwenen net als geraffineerde suikers en exotische voeding. Er groeien weer korstmossen in de stad wat erop wijst dat de lucht veel zuiverder is. Mensen hebben minder last van oogproblemen omdat het vele groen in de stad de beste therapie voor de ogen is. Er zijn winkels waar je lokale producten zonder verpakking kan kopen, je brengt je eigen recipiënten mee en betaalt een vaste prijs per gewicht.

Nieuwe applicaties maken dat alles zowat alles op een snelle en slimme manier gedeeld wordt. Er is een vierdagen week ingevoerd, iedereen krijgt een basisinkomen (deels in lokale munt). Heel wat burgers zetten zich in via een gemeenschapsdienst, zowel in de stadsboerderijen als bij het begeleiden van nieuwkomers. Een grootschalig programma voor ‘actief’ woningen (die meer energie opleveren dan ze gebruiken) heeft heel veel jonge mensen een job en opleiding geboden. De stad Gent heeft de Lijn overgenomen en zorgt nu voor aantrekkelijk openbaar vervoer. Er zijn geen zebrapaden meer want de ruimte is zo ingericht dat er geen conflicten meer zijn tussen verschillende weggebruikers. De rijkste 100 Gentenaars betalen nu wél belastingen (en zijn trouwens een stuk minder rijk). Er zijn senioren speeltuinen (enkel 65 plus), en naar het schijnt is er een wilde zalm gevangen in de Coupure. En niet te vergeten, kunst is krachtiger dan politiek en religie.

Klinkt misschien een allemaal een beetje verwarrend, maar de mensen die erbij waren zullen het beamen. het zijn dit soort ideeën die ons energie geven om vandaag met alle macht onze toekomst in handen te nemen. (op de tweede foto: Indian Summer die een prachtige set brachten)

Gent in orde?


Gisteren stelde het Gents Milieu Front zijn analyse van de verschillende verkiezingsprogramma’s voor en vroeg de kopstukken om een ‘klimaatcharter’ te tekenen. Tegelijk stelde de organisatie een reeks vragen over milieuthema’s aan de diverse partijen. De resultaten kan je hier lezen, maar wat alvast goed nieuws is, is dat alle partijen het idee van de klimaatneutrale stad in 2050 ondersteunen. Meer nog, er blijkt consensus te zijn over vier concrete voorstellen. Er komt een zesjaarlijkse klimaatbegroting (met dus een maximum aan CO2 uitstoot), er komt een energierenovatieprogramma voor woningen, er een plan rond hernieuwbare energie en energie-efficiëntie en er is overeenstemming om de fly-over aan het Zuid af te breken.

Dus zouden we er redelijkerwijs mogen van uit gaan dat al deze zaken verwezenlijkt zullen worden, ongeacht de coalitie die aan de macht komt.  Trouwens, als we de reacties van de partijen zien op de ‘vragende partij‘ ziet het er ook naar uit dat binnenkort op de Gentse feesten zowel het bekerprobleem als het plas-discriminatie probleem worden aangepakt. Natuurlijk, enige reserve kan hier natuurlijk geen kwaad, want een belofte doen is niet zo moeilijk. En in deze media tijden hebben politici vaak de neiging tegemoet te komen aan de ‘wil van het volk’ eerder dan te doen waar ze voor staan. (zie maar naar de zaak Martin)

Want het probleem met de ‘wil van het volk’ is dat de publieke opinie zich eerder gedraagt als een verwend kind. Ze willen alles, meteen zonder dat er iets tegenover staat. Zo goedkoop mogelijke benzine, zo weinig mogelijk belastingen, goedkope gezondheidszorg, steeds meer koopkracht, een parkeerplaats voor de deur, aardbeien het hele jaar door en aan spotprijzen, enzovoort. En zodra er iets mis gaat  is het de schuld van de anderen.  Je politieke keuzes hierop baseren lijkt dus niet zo verstandig.

Daarom hebben we mensen nodig die keuzes maken gebaseerd op een realistische inschatting van wat kan en met het algemeen belang als leidraad. Wellicht wil dit zeggen minder beloftes doen en meer mensen tegen het hoofd stoten. Maar tegelijk moeten we proberen mensen warm te maken met nieuwe verhalen, nieuwe beelden en mogelijkheden. En dat is precies de bedoeling van ‘Gent in Orde’, vanavond in Campo-Nieuwpoorttheater. Tien inspirerende mensen brengen er op hun manier een glimp van hoe de stad eruit zou kunnen zien binnen 3 legislaturen. We verwachten al flink wat volk maar het is een grote zaal, dus kom gerust kijken en luisteren naar een aantrekkelijk beeld van de toekomst.

als een boemerang


Je zal het ook wel gelezen of gehoord hebben.  De vervuiling van de oceanen met plastic is nu zo algemeen verspreid dat wie een portie mosselen eet meteen ook driehonderd stukjes micro-plastic binnenkrijgt. Gratis. Let wel,  volgens onderzoekers en beleidsmensen is het helemaal niet zeker dat dit kwaad kan (want wie het tegenoverstelde beweert zou wel eens de mosselindustrie op zijn dak kunnen krijgen).

Maar als je dan goed leest wat de toxicoloog zegt is het eigenlijk dat we niet weten of het gevaarlijk is omdat het nog niet onderzocht is. En dat het misschien wel zou kunnen dat de plasticdeeltjes eventueel pcb’s en dioxines in ons lichaam binnenbrengen en dat dit mogelijk toch niet gezond is. Maar dat moet nog allemaal uitgezocht worden. Misschien, eventueel, mogelijks. En ondertussen kunnen we dus naar hartenlust mosselen consumeren.

Ik die dacht dat er zoiets bestond als een voorzorgsprincipe,  dat mogelijke  schadelijke producten verboden worden zolang niet bewezen is dat ze veilig zijn. Een beetje naïef van mij om te denken dat gezondheid of milieu belangrijker gevonden worden dan economisch profijt.

En zo  krijgen we al het plastic dat we achteloos weggooien via de mosselen als een boemerang terug in onze maag. Goe bezig zou ik zeggen.

het feestje is over


Al jarenlang zeggen wetenschappers, milieu-activisten, ngo’s, low impact vrouwen en mannen dat het feestje over is. Dat het onmogelijk is om onze materiële welvaart nog verder op te krikken omdat we zowel de grenzen van onze planeet als die van de ongelijkheid bereikt hebben. Bij het grote publiek, de media en de doorsnee politici worden dat soort berichten snel afgedaan met dooddoeners als, ‘het zijn doemdenkers’, ‘we vinden er nog wel iets op’ en ‘geen paniek we hebben alles onder controle’.

Maar nu is het ultieme argument dat het feestje over is wel boven water gekomen. Unilever, een van de grootste voedingsconcerns ter wereld past zijn strategie aan. Ze gaan er van uit dat binnenkort in Europa de armoede zal oprukken. Ze zijn volop bezig hun assortimenten aan te passen aan een lagere koopkracht door bijvoorbeeld shampoo  of voeding in kleine porties aan te kunnen bieden. Want als de verarming toeslaat zullen mensen minder tegelijk kopen, zoals je nu in het Senegal ook wel sigaretten per stuk kan kopen. Volgens het bedrijf zijn de aanpassingen nu vooral op het Zuiden van Europa, maar we komen ook nog wel aan de beurt

Je kan er zeker van zijn dat de marketingstrategen van Unilever echt niet over een nacht ijs gaan en zeer goed weten wat ze doen. Ze hebben de huidige tendensen op economisch, financieel en ecologisch vlak diepgaand geanalyseerd en gaan zich voorbereiden op de strijd om de consument met magere portemonnees. Het is zo jammer dat al het denkwerk van de topmensen van deze grote bedrijven niet publiek gemaakt wordt om het maatschappelijk debat te voeden. Want wees er maar zeker van dat de multinationals kenniscellen hebben die over zeer veel informatie beschikken en goed inschattingen kunnen maken van wat ons te wachten staat.

Maar in ons economisch model wordt dat soort kennis niet gebruikt om de samenleving vooruit te helpen  maar wordt gebrainstormd over hoe een crisis te gebruiken om marktaandeel te verwerven. Shame.

en nu: inhoud


Gisteren heb ik deelgenomen aan het Gents kampioenschap ‘klimtijdrijden voor plooifietsen’, een ludiek evenement voor de lancering van de campagne van Sven Taeldeman. Zo zijn er  heel wat evenementen opgezet en gepland om aandacht te krijgen voor de partijen en de kandidaten. Springen in het water, zonnen, bootje varen, alles is goed voor enkele seconden media-aandacht. Enja, zelf plan ik ook nog een paar media momentjes.

Toen kwam op facebook deze opmerking van Dominique Willaert: @ mijn linkse FB-politici vrienden: jullie mogen gerust ook campagne voeren door inhoudelijke, politieke en ideologische visie op jullie FB – status te posten. Ik heb ondertussen al heel wat foto’s gezien van en met jullie op concerten, vakanties, loopwedstrijden,…Dit is echter iets wat wij moeilijk kunnen delen of verspreiden. Dus graag wat meer inhoudelijke, ideologische en politieke input. Sterke en bevlogen ideëen gaan we met veel trots ‘delen’ en ‘vind-ik-leuken’

Het is een beetje een dilemma in deze tijden van fast-food-infotainement. Want wie uitpakt met genuanceerde analyses, grondig uitgewerkte opiniestukken of stevige voorstellen rond weinig hippe thema’s maakt erg weinig kans om aandacht te krijgen van de media. Een persconferentie op lokaal vlak kan weinig journalisten lokken tenzij er een schandaal wordt onthult, een BV een stunt doet of er bijzonder lekker eten wordt aangeboden.  Dus vrees ik dat wij, kandidaten van de tweede rij,  een beetje gedoemd zijn om op een of andere manier wat aandacht te trekken om dan te proberen een inhoudelijke boodschap te geven.

Een belangrijke rol is hier ook weggelegd voor de kiezers. Daarom lijkt het me een goed idee om de politici die je een folder in de hand duwen aan te spreken en vragen te stellen over hun standpunten over bijvoorbeeld armoedebestrijding, mobiliteit of energie. Zo kan je horen waar deze mensen voor staan.

Zelf ben ik wel blij met het programma van ons evenement ‘Gent in orde’, komende donderdag in Campo-Nieuwpoort te Gent. Naast de namen die ik al eerder doorgaf krijgen we nog een input van Paul Carpentier (acteur en ondernemer) en van Roeland Samson (prof. ecologie).  Dus hoop ik dat er heel wat mensen komen luisteren naar een goed gevulde avond met veel inhoud. En je moet je haar niet groen verven om binnen te mogen! (zie ook op de facebook pagina)

15 000 kinderen sterven van honger en dorst


Met excuses voor deze titel, maar terwijl de goegemeente zich vooral druk maakt over de Gordel of de mogelijke dopingperikelen van Armstrong is er nog een andere realiteit. Eentje die we allemaal wel kennen maar waar we liefst niet te veel aan herinnerd worden.

Er was dit kort en triest bericht in de Morgen deze week over een meisje van 3 in Schaarbeek dat me aan deze ongemakkelijke waarheid deed denken. Een kind dat sterft omdat het onvoldoende voedsel of water heeft is wel het ergste wat je als ouder kan overkomen. Goed voor een volledige kolom in de krant.

Maar het drama dat zich in een rijhuis in Schaarbeek afspeelde herhaalt zich elke zes seconden. Jongens en meisjes die nog geen 5 jaar zijn en het niet halen omdat ze niet genoeg te drinken of te eten hebben. Zelfs al zouden hun ouders hemel en aarde willen verzetten om hun kinderen te redden. Ze hebben niks om hun kinderen te geven.

Dit zijn dus 15 000 kinderen per dag.  Als elk kind dat zo sterft op dezelfde manier de krant zou halen dan heb je een turf van 2 500 pagina’s. Enkel gevuld met hetzelfde bericht: Meisje/Jongen sterft van honger en dorst. Elke dag opnieuw.

Inderdaad een ongemakkelijk bericht. Zelf heb ik in mijn leven nog geen dag echt honger gehad, ik ben geboren langs de goede kant van het lot. Ik hoor bij de 20% van de wereldbevolking die 80% van de beschikbare middelen gebruikt. Heel veel kan ik er misschien niet aan doen. Maar regelmatig eens stilstaan bij deze onrechtvaardigheid kan wel een reden zijn om er op alle mogelijke manieren iets aan te doen. Daarom is het voor mij ook makkelijker om te pogen te wereld te veranderen dan de wereld te aanvaarden zoals hij is.

En wie van oordeel is dat het al bij al toch goed gaat in deze wereld zou die krant van 2 500 pagina’s eens in de bus mogen krijgen.

tomatenplaagje


Hiernaast zie je de tomatenoogst van deze morgen. De voorbije weken kan ik om de 2 dagen zo’n assortiment tomaten plukken, en dat allemaal van 1 parkeerplaats. De courgettes hebben ondertussen hun beste tijd gehad, van de boontjes hebben we 2 keer kunnen eten, wat er nu nog komt zijn wortelen en pompoenen. En tomaten natuurlijk. Omdat dit er wat te veel zijn om allemaal zelf op te eten kunnen nu ook buren ervan genieten.

Anne-Mar vroeg me bij de opnames deze week of je nu kan leven van zo’n moestuin. Tja, dat is natuurlijk nog iets anders. Ik zal gedurende ongeveer 2 maanden wel iets minder groenten gekocht hebben, maar het gaat voor mij toch eerder om het leren en experimenteren. Wie weet komt er ooit een dag dat er gewoon veel minder auto’s zijn. Dan kan ik cursusjes parkeertuinieren geven.

Hier trouwens nog een fotootje van de opnames voor ‘Melk en Honing’ van vorige donderdag. De beschrijving: cameraman probeert de voetafdruk van de presentatrice in beeld te brengen. Regisseur en geluidsman kijken gespannen toe. Door het stof kruipen voor een mooi beeldje, dat is het lot van de cameraman.

boek van de maand: identiteit


Ik heb het boek nog niet gelezen, maar voor mij krijgt het nu al de titel boek van de maand. Ik heb hier al meerdere keren geschreven over de interessante inzichten van Paul Verhaeghe. Vooral zijn analyse van de neoliberale meritocratische samenleving verdient de nodige aandacht. Deze gedachten die hij al heeft toegelicht in lezingen heeft hij nu samengebracht in een boek ‘Identiteit’.

Een fragment ervan is te lezen via De Morgen, ook in de Standaard van vandaag heel wat aandacht voor de man en zijn ideeën. Hij slaagt er in een link te maken tussen ons economisch model (neo liberale vrije markt economie) en een aantal maatschappelijke fenomenen zoals de toename van depressies, eenzaamheid, zogenaamde gedragsstoornissen enzovoort. Hij maakt duidelijk dat we zelf ondertussen helemaal doordrongen zijn van het idee dat we als individu het zelf moeten maken en onze medemensen concurrenten zijn. Een evolutie die niet echt bevorderlijk is voor de gemeenschapsvorming natuurlijk.

Soms klinken zijn opvattingen controversieel en gaat hij wel eens kort door de bocht maar zijn betoog krijgt eindelijk de aandacht die het verdient. Dit kan helpen om het debat op gang te brengen, en uiteindelijk komen we daarbij bij dezelfde vragen terecht als bij het ecologisch debat. In wat voor wereld willen we leven, welke ethische keuzes willen maken.

Hij geeft regelmatig lezingen (een overzicht kon ik niet direct vinden), maar o.a. in Gent is hij te gast in de Vooruit op 18 september, en op 23 september bij Aan de Rand in Sint-Amandsberg. Ik ga zeker eens luisteren (en hoop dat het boek snel in de bibliotheek te vinden zal zijn)

verandering in beeld


Vandaag wordt het een hele dag voor de camera en dat is al weer een tijdje geleden. Ik krijg namelijk bezoek van Anne-Mar Zwart van het programma ‘Melk en Honing’ (gelukkig ben ik geen echte veganist, want die zullen die titel niet leuk vinden).  Ze komt een reportage draaien die in het najaar wordt uitgezonden op de Evangelische Omroep. De insteek is als volgt: Anne-Mar Zwart en Herman Wegter gaan het land in om mensen te bezoeken die het roer hebben omgegooid en hun bestaan op een gezonde en/of duurzame manier inrichten.  De bedoeling is om Anne-Mar te tonen hoe je kan Low Impact leven en deze middag  gaan we samen koken met de LIM-mobiel in in het Rozenbroekenpark.

Waar ik me vooral op verheug is het weerzien met Lou en Henk, respectievelijk de cameraman en de klankman van de Canvas reeks uit 2008. Want als er buitenlandse Tv-interesse is suggereer ik dat ze  beter een ploeg van hier kunnen inhuren in plaats van met hopen materiaal en mensen naar hier te komen. Want te veel programma’s rond duurzaamheid worden gemaakt met terreinwagens (en vliegtuigen).

Later op de dag ga ik dan op stap met broer Koen van het onnavolgbare TV-Ekkergem om een eerste campagne filmpje te draaien. Dit zou dan begin volgende week klaar moeten zijn, en zal gaan over de kleinste verkiezingsaffiches van het land.

Ten tenslotte nog interessant nieuws, minstens twee belangrijke Vlaamse zenders zullen in het najaar aandacht besteden aan mensen en projecten die bezig zijn met verandering en transitie.  Veel meer kan ik er nu nog niet over zeggen, maar ik denk dat dit wel beelden van van mensen die er in slagen goed te leven op een heel duurzame manier in prime-time een goede zaak zijn. Pas op, deze leuke vooruitzichten zijn geen reden om een (nieuwe) TV aan te schaffen. Samen kijken met de buren mag wel.