op kamp met Chiro Spirit


Woensdag was ik uitgenodigd in het verre Ravels voor een kampbezoek. De jeugddienst van de stad Leuven organiseert namelijk dit jaar een wedstrijd ‘duurzaam op kamp’ en stimuleert jeugbewegingen om op het kamp rekening te houden met zoveel mogelijk ecologische en sociale aspecten. Aangezien ik de jury ben van de wedstrijd mocht ik dus gisteren op bezoek.

Naast de typische gezellige sfeer van een jeugbewegingskamp heb ik een mooi overzicht gekregen van alle acties die ze ondernemen. De oudste groepen zijn bijvoorbeeld allemaal met de fiets naar het kamp gekomen, de kleintjes met het openbaar vervoer. Wat niet evident is, van Heverlee naar Ravels. De kookploeg doet alle boodschappen mét de fiets, wat hun toch heel wat tijd vraagt. Er is één auto op kamp, wat noodzakelijk is voor mogelijke noodgevallen, maar verder gebeurt alles per fiets. Op het kamp zijn er ook drie kippen die erg goed verzorgd worden door de kleinste groepen en een deel van het keukenafval verwerken. De rest gaat in ‘compostputten’. De keuken gebruikt zoveel mogelijk verse groenten uit de regio, al vinden ze bio te duur. Een vleesloze dag was gepland, maar is jammer genoeg niet doorgegaan wegens wat misverstanden tussen leiding en kookploeg. Wel krijgen de vegetariërs op kamp steeds een eigen menu. De groep springt zuinig op met materialen en water (iedereen mag zich tijdens het kamp maximum 2 keer douchen, iets wat mijn zoon Adam zeker zou toejuichen. Voor de afwas wordt Ecover gebruikt. Kortom echt wel en groep die inspanningen levert.

Tijdens mijn bezoek heb ik de vijf groepen ook gevraagd om een plan te maken om de wereld te redden. Er zater een paar hele originele  ideeën bij:

  • een grote dynamo op de wereld plaatsen
  • een op de twee lantaarnpalen gewoon verwijderen
  • alle auto’s weg en overschakelen op fietsten, paarden, ezels en skateboarden
  • alle schommels leveren voortaan energie
  • de volgende Ronde van Frankrijk rijden alle renners mét een dynamo en batterij. ‘S avonds wordt de energie dan verzameld met extra punten voor wie het meeste kWh levert

Het ziet er dus goed uit voor de toekomst, als de plannen van deze kinderen ook worden uitgevoerd wordt de wereld ongetwijfeld vrolijker en properder… Binnenkort kan je hier foto’s en een filmpje zien over dit duurzaam kamp.

afval


Ik heb gisteren nog eens een vuilniszak buitengezet. Nu zit ik toch aan ongeveer 1,5 kilogram restafval per maand. Een stukje meer dan tijdens het Lim jaar. Het feit dat we vorige week een grondige opruim van Marieke’s kamer hebben georganiseerd zit er ook wel voor iets tussen.  Ik wil hier even een link leggen naar een reeks redelijk indrukwekkende foto’s. Scroll naar beneden op deze site en zie wat gebeurt met alle spullen die worden geproduceerd, gebruikt en dan weer afgedankt…  

 

gsm'sbanden

gratis pruimen


gratispruimenGisteren nog een mooi staaltje gezien van “delen van overvoed”. Met het oog op de voorbereiding van de 100 kilometer nog een flinke training gedaan. En op de terugweg, na ongeveer twintig kilometer, op het moment dat ik nood heb aan wat nieuwe energie staat daar plaats een ladder op de stoep. Aan de ladder een briefje met de melding: “gratis pruimen”. En boven de ladder een boom vol met sappige rijpe gele pruimen. Ik ben uiteraard gestopt, ben de ladder opgeklommen en heb daar een aantal heerlijke exemplaren opgegeten. Net de energie die ik nodig had. Naast de ladder waren ook nog plastiek zakjes gelegd, voor mensen die graag een kilootje wilden meenemen naar huis. Mooi toch als mensen ongedwongen en belangeloos delen wat ze te veel hebben.  Als we dat wat meer zouden doen zou de wereld er weer een stukje beter uitzien. Met dank aan de gulle gevers (pruimen zijn de vinden langs de Schelde, iets voorbij Gentbrugge brug, richting schippershuisje)

nu ook in P-magazine


Het is al een tweetal maanden geleden, maar via een gunstige wind is deze cartoon tot bij mij geraakt. Het is in elk geval een tip waar ik zelf nog niet aan gedacht had. Er schijnt ook ergens iets verschenen te zijn over een Low Impact Mom (als iemand details heeft laat maar komen) én er is ook een Low Impact Girl opgestaan. Met hoe meer hoe beter zou ik zeggen.

Pmagazine

kinderen en moeder aarde


Zoals afgesproken ga ik nog even verder op de inzichten van Rosemary Randall, waar ik gisteren al over schreef. In een tweede deel van haar artikel bekijkt ze de moeder-kind relatie, waarbij het deze keer over moeder aarde gaat waarvan wijzelf allen kinderen zijn. Wat zijn de verschillende houdingen die ze opmerkt;

de eisende kinderen. Zoals een kind zegt ‘ik moet een koekje’ of  ‘ik moet nu televisie zien’ reageren veel mensen zo op de milieuproblemen. ‘Ik moet wel een auto hebben om naar het werk te gaan’. ‘Ik heb hard gewerkt dus moet ik met het vliegtuig op vakantie kunnen’. Een typische reactie van een vierjarige dat er vanuit gaat dat alles moet kunnen en er geen rekening moet gehouden worden met mogelijke grenzen of beperkingen.  De idee van ”de natuur kan er wel tegen als ik vlees eet’ vertrekt van hetzelfde principe. Moeder aarde is onuitputtelijk en daar mogen we ongelimiteerd van gebruiken waar we zin in hebben.

-de verongelijkte kinderen. Dit is eerder een lagere-school tijd reactie. ‘Waarom moet ik om acht uur naar bed, andere kinderen mogen langer opblijven’ of ‘waarom moet ik fruit eten, mijn vriendjes krijgen koekjes’. Hier is een uitgangspunt dat anderen meer mogen of kunnen. ‘Waarom zou ik minder autorijden, het grote probleem is toch China’ of ‘waarom mijn afval sorteren, de straat ligt toch vol rommel’. Zeer herkenbare argumenten als het over klimaat en milieu gaat. Onderliggende emotie is dat  ‘moeder aarde’ onredelijke dingen vraagt en anderen priviligeert. Dat roept weerstand en verzet op.

de onwetende kinderen. De Engelse beschrijving ‘whistling in the dark’ is leuker. Het zijn het soort opmerkingen die de verantwoordelijkheid afschuiven op anderen. ‘Ach, ze vinden nog wel een technische oplossing’, ‘welk verschil kan ik in godsnaam maken’, ‘als het echt zo’n probleem is dan zouden ze ons wel een en ander verbieden’ of ‘het zijn allemaal doemdenkers die er plezier in hebben om ons bang te maken’. Wellicht ook opmerkingen die je al eens gehoord hebt in gesprekken met buren of vrienden. ‘Is mijn kamer een rommeltje, ach, laat mijn moeder maar klagen, ze zal het wel opruimen.’ ‘Is klimaat een bedreiging, ach, iemand anders komt wel met oplossen.’

Dit zijn dus allen ‘onvolwassen’ reacties. Er is geen sprake van een relatie tussen moeder en kind die uitgaat van betrokkenheid en zorg voor elkaar. Vandaar ook dat in de aanpak die deze mevrouw Randall gebruikt sterk te nadruk legt op het uitwerken van een ‘volwassen’ relatie, een andere manier dus om naar de planeet en haar hulpbronnen te kijken.

Boeiende analyeses dus, al blijft de vraag een beetje hoe je daarmee nu aan de slag gaat. Randall doet dit via een organisatie ‘cambridge carbon footrpint’, ik heb ze alvast gemaild voor meer informatie. Ik hou jullie op de hoogte…

over psychologie en milieu


Een paar dagen terug was er een interessante reactie op deze blog van Jan Verbogen (waarvoor dank).  Hij verwijst naar een artikel in the Guardian over de kloof tussen sensibilisering en gedrag. Ondanks de grote hoeveelheden informatie en de vele campagnes over klimaat en milieu van organisaties en overheid blijft de meerderheid van de mensen zich gedragen alsof er niks aan de hand is.

De bijdrage van Rosemary Randall is in dit opzicht wel boeiend. Het volledige artikel in het Engels kan je hier lezen, ik  bespreek er enkele punten van. Randall is psychotherapeute en bekijkt de reactie op de klimaatdreiging dan ook vanuit die hoek.

Ze ziet bijvoorbeeld drie maatschappelijke fenomenen die wellicht iets te maken hebben met de milieuproblemen of de toenemende risico’s op dat vlak. Steeds meer winkelen is een typische geruststellende reactie op berichten dat onze leefmilieu achteruitgaat. Door te gaan kopen en te zien dat iedereen daar volop aan meedpet krijg je het gevoel dat alles nog wel ok is. Randal spreekt zelf van een manisch winkelgedrag, steeds op zoek naar nieuwe dingen en kicks. Dit is ook te merken in het televisie aanbod met een overvloed aan programma’s waar huizen en mensen een make-over krijgen.

Een tweede fenomeen is de samenleving die zoveel mogelijk risico’s wil vermijden. Dit is merkbaar in de overvloed aan regels rond bijvoorbeeld voedselveiligheid, de voorschriften voor iedereen die in de verzorginssector en het onderwijs werkt, het verbieden van alles wat maar enigsinds een risico zou kunnen betekenen. Dit maakt ook dat dokters en welzijnswerker meer en meer tijd besteden aan administratie en registratie omdat de overheid toch maar zeker wil zijn dat alles volgens het boekje gebeurt. Het paradoxale is dat er wat de grote structurele zaken betreft zoals globalisering en vrij maken van wereldeconomie er steeds minder regels zijn. Dit is dus een projectie van een onzekerheidsgevoel van de maatschappij. We kunnen blijkbaar de structurele oorzaken van onzekerheid niet aanpakken, dus gaan we ons volop toeleggen op allerlei kleine regeltjes tot en met het verbieden van flippo’s bij chips.

Het derde fenomeen is de groei van psychopatherapeutische en alternatieve industrie. In onze samenleving is er een continue stijging van het aantal mensen dat hulp nodig heeft. Kinderen met adhd, jongeren met zelfmoordgedachten, volwasssenen met burn-outs en depressies, slaapproblemen, borderline, geweld in het gezin, opvoedingsproblemen, etcetera. Niet alleen het aantal gevallen, maar ook de ernst ervan neemt toe. Volgens Randaal is dit een te verwachten patroon bij een ‘patient’ die de essentie en de ernst van het probleem ontkent. Deze behoefte leidt dan weer tot een enorme groei van een heel aanbod van hulpverleners en stromingen gaande van mindfullness tot oorkaarstherapie.

Een eerste stap is deze  fenomenen niet langer als ‘normaal’ en op zich zelf staande te bekijken, maar met elkaar te verbinden als drie reacties op de steeds groter wordende stroom van informatie over mogelijk komende milieuproblemen die we eigenlijk liever niet willen erkennen.

Verder in het artikel bespreekt ze ook de verschillende manieren waarop we onze relatie met ‘moeder aarde’ invullen. Maar daar zal ik het morgen over hebben…

veggie op feesten


monoDe Gentse feesten zijn begonnen! Dus was ik vorig weekend vooral daar te vinden, samen met de kinderen genieten van de onverwachte kleine en grote verassingen. Ik ben niet het type feestganger dat op voorhand het programma grondig bestudeert en dan met een gedetailleerd programma op  stap gaat. Ik ga eerder gewoon op stap naar een aantal favoriete plekjes en zie wel wat er te beleven valt. Zo zagen we reeds enkele bijzondere straatacts en het grappige aapje op de go-car.

Een blijver is natuurlijk het Baudelopark, waar je rustig in het gras kan liggen kijken hoe mensen van allerlei pluimage zich wagen aan een sessie hip-hop of buikdans. Nog leuker vind ik zelf het wat verborgen plaatsje van Bataclan, waar een zootje ongeregeld zorgt voor verrassende acts zoals daar zijn: het levensgrote bange konijn, de houtgestookte jaccuzi, de opleiding tot pony en de baby-draaimolen.

Iets moeilijker is het om als bewuste vegetariër de feesten door te spartelen. Het doorsnee aanbod bestaat toch nog steeds uit frieten, frikandellen, hot-dogs, pitta’s, mosselen enzovoort. Gelukkig zijn er elk jaar de vele vrijwilligers van het Gents Milieu Front en Eva die er zorgen voor een aangepast aanbod. Ze hebben er niet enkel een veggie-burger maar een ook een heuse Not-Dog. Moet je zeker eens proberen.

courgettentijd


Voor de media is het dan wel komkommertijd zijn, bij mij zijn het vooral de courgetten die het tegenwoordig goed doen. Naast de regenton heb ik de voorbije maanden een reeks potten geplaceerd in een poging om voor groenten wat minder afhankelijk te zijn van ingevoerde producten. Het blijft natuurlijk allemaal erg symbolisch maar het is toch leuk om te merken dat als je een zaadje in de grond stopt er in de meeste gevallen ook iets uitkomt! DSCF2298

Ik heb hier al eerder gesproken over de plannen van huisbaas Jan om een boompje te planten aan de voordeur. Aangezien hij de boom slechts in het najaar kan plannen mag ik het stukje dat daarvoor is voorzien nu ook gebruiken als mini-moestuin. Ik heb dus deze morgen op de markt nog enkele sla-plantjes gekocht en samen met enkele paprika-plantjes in de grond gestopt.

In het tijdschrift van de 12 ambachten staat trouwens een interessant artikel over wat in Detroit aan het gebeuren is.  Dit vroegere centrum van de Amerikaanse autoindustrie is zwaar getroffen door de economische crisis. Heel wat huizen (en bijhorende tuinen) staan leeg, gigantische bedrijventerreinen zijn aan het verwilderden, grote parkeerparken zijn leeg.  Tegelijk is er een enorme werkloosheid in deze regio. Een ideale plek dus voor stadsboerderijen, en dit is wat een financieel adviesbureau in Detroit gaan doen. Ze zijn gestart op alvast 30 hectaren grond met het produceren van voedsel. Een ander succesvol initiatief is de stadshoning. Biologisch, want de stad heeft geen middelen om pesticiden in te zetten, dus overal groeit en bloeit er vanalles. Deze stadshoning zorgt zelf voor een bescheiden inkomen voor een aantal tienermoeders. Toch wel boeiend om te zien hoe op de grootste puinhopen soms de mooiste initiatieven tot bloei komen. Meer info op www.urbanfarming.org en www.hantzfarmsdetroit.com. Hier kan je zelfs een filmpje zien over de tienermoeders.