Stap 29; de kritische consument


Vandaag nog een mooi verhaal gehoord van mijn moeder. Ze betaalde tot voor kort wekelijks 48 euro voor elektriciteit aan Electrabel.  Bij de jaarafrekening moet ze ongeveer 78 euro bijbetalen. Wat blijkt dan uit de brief die bij deze jaarafrekening hoort:  vanaf heden wordt uw maandelijks te betalen bedrag opgetrokken tot 149 euro. Voila, een stijging van 200%. Mijn moeder is dan wel 76, maar ze kan best haar mannetje staan. Ze belt naar Electrabel voor uitleg. Daar is hun antwoord dat wat meer betalen toch niet zo erg is, want dan zal ze zeker terug krijgen bij de volgende afrekening. Als mijn moeder zegt dat ze dit weigert te betalen vragen ze aan de andere kant van de lijn “ok misschien is 149 euro wat te veel, hoeveel zou je willen betalen?”. Laat deze zin eens goed tot je doordringen. Eigenlijk vraagt de dame in kwestie: hoeveel geld per maand wil je ons geven zodat wij dat op onze rekening kunnen laten opbrengen. Mijn moeder houdt voet bij stuk: ik wil maar 48 euro betalen. Ze weet dat de energieprijzen binnenkort gaan dalen, en ze past nu ook Low Impact tips toe, dus dat scheelt ook een stuk. Met wat aarzeling zegt de dame in kwestie dat ze dit even zullen onderzoeken, en later een beslissing zullen laten geworden. Ondertussen informeert mijn moeder eens bij de 7 andere bewoners van haar flat, en wat blijkt, allemaal hebben ze het verzoek gekregen om maandelijks 100 euro meer te betalen. Als ik het neerschrijf voel ik de adrenaline terug boven komen. Ik zal maar beleefd blijven op deze blog (Bert Anciaux weet ondertussen wel wat het uiten van emoties op een blog kan teweegbrengen) maar dit soort praktijken kan je eigenlijk enkel maar crimineel noemen. Ik ben samen met mijn moeder meteen in gang geschoten om zo snel mogelijk van leverancier te veranderen en met haar de 7 andere bewoners.

electrabrol

En dat brengt me bij het punt waar ik wou zijn. Je moet als burger en consument permanent op je hoede zijn. Vooral de grote bedrijven (telefonie, energie, banken…) hebben zeer handige manieren om op ondoorzichtige manieren kosten aan te rekenen. Ze stimuleren je om betalingen via domiciliering te laten gebeuren en rekenen er op dat je vanaf dan weinig aandacht meer hebt voor wat ze van je rekening halen. In Groot-Brittannië zou op die manier jaarlijks 570 miljoen Euro ten onrechte worden geïnd. Gewoon omdat we de moeite niet doen om alle kleine lettertjes van het contract te lezen en ons te laten paaien met een MP3 speler als we ingaan op de fantastische condities.  Vergeet niet dat deze bedrijven een legertje juristen en psychologen in dienst hebben om erachter te komen hoe ze de consument het best – en nog net legaal- kunnen overtuigen. Om daar in je eentje tegen in te gaan moet je al een taaie zijn, zoals mijn moeder, waar ik nu extra trots op ben.
Ik ben op dit ogenblik wel een beetje onder de invloed van een boek dat ik aan het lezen ben.  ‘Leve de vrijheid’ van Tom Hodgkinson met heel wat tips over ‘hoe ontkom ik aan de cultuur van het moeten’.  Ik zie er veel parallellen tussen Low Impact leven en kiezen voor een vrolijker en vrijer leven zoals Hodgkinson het beschrijft. Daarom dus stap 29: stap zoveel mogelijk uit het consumentencircus en als je toch iets nodig hebt; blijf steeds een bewuste consument.

 

Brompton in Brussels


Dankzij een vriendin die haar plooifiets niet zo vaak nodig heeft kan ik enkele weken proefrijden met een Brompton. Dit is zo’n beetje de Mercedes van de plooifietsen (of de Ecover van de groene wasmiddelen), een omschrijving die ik nu uit eigen ervaring wel kan bevestigen. Het is vooreerst een stevige goede fiets die erg makkelijk bolt.  Alleen op kasseistroken zorgen de kleine wieltjes voor wat extra schokken. De fiets is makkelijk en snel op te plooien, zeker als je enige oefening achter de rug hebt en je neemt de fiets gezwind mee op de trein of de bus. Het enige wat ik wat lastig vind is dat je de plooifiets goed in de gaten moeten houden, want ik ken ondertussen al enkele mensen waarvan de fiets is gestolen.

brompton
Gisteren heb ik de Brompton voor het eerst  getest in Brussel. Eerste conclusie; het is de snelste manier om je te verplaatsen in de stad. Van het VRT gebouw naar het Noord-station in 15 minuten, dit lukt niet met bus, of tram of auto. (ik moet toegeven, het is bijna de hele weg bergaf, in andere richting zal het wel iets lastiger zijn).  Het leuke is dat je met zo’n fiets ook meer vrijheid hebt dan in het openbaar vervoer. Je kan je overal tussen wringen, of als het moet, de fiets even opnemen en het voetpad gebruiken. Het is trouwens mooi om zien hoe het aantal fietsers in de hoofdstad de voorbije jaren is toegenomen. Vaak met stevige helmen en fluojasjes, wat zeker geen overdreven luxe is. Ik beschouw de fietsers in Brussel als een soort dappere strijders  tegen het veelkoppige monster der automobielen. Vandaar dat ze elkaar bij het passeren ook steeds even welwillend toeknikken. En hoewel de strijd lange tijd hopeloos leek begint het tij nu te keren. Steeds meer mensen ontdekken dat een fiets snel en cool kan zijn, en als binnen enkele jaren de olieprijzen terug stijgen dan veroveren fietsen de hele stad. Ik kijk er al naar uit.

Stap 28; de audit


In de Canvas-reeks wordt de energieaudit pas in de derde aflevering getoont, maar eigenlijk is dit een van eerste stappen om mee te starten.  Door het uitvoeren van een audit kan je namelijk nuttige informatie krijgen over welke ingrepen je best kan doen om de energieprestatie van je woning te verbeteren. Zeker als je middelen om te investeren beperkt zijn is zo’n doorlichting aan te raden. Ik heb zelf een audit gehad in het begin van mijn project. Daarbij is iemand langs gekomen van de Milieuadvieswinkel om aan de hand van een checklist een eerste reeks maatregelen voor te stellen. Je kan trouwens ook zelf een eenvoudige energie-check online uitvoeren via bouwwijzer.be.

Naast deze eenvoudige audit van enkele uren bestaat ook een meer grondige versie. Deze grondige audit met de software van de Vlaamse overheid is een stuk uitgebreider en levert een officieel EnergiePrestatieCertificaat op. Dit is trouwens een verplichting bij alle nieuwe huurcontracten die worden afgesloten. De kost van de audit is voor de verhuurder, en kan oplopen van 500 tot 1000 euro. Op de site van energiesparen is meer info te vinden over deze regelgeving en kan je ook de lijst met erkende auditeurs vinden. Je kan als eigenaar zelf ook zo’n audit laten uitvoeren, waarvan de kosten dan fiscaal aftrekbaar zijn.

Sommige mensen vinden betalen voor een audit weggegooid geld, maar eigenlijk is dit een beetje zoals een operatie ondergaan zonder eerst onderzocht te zijn door een dokter. Pas als duidelijk is waar de grootste energieverliezen optreden kan je effectief aan de slag. Stad Gent is een campagne gestart om vrouwen aan te zetten om naar hun borsten te laten kijken. Eigenlijk is ook zo’n campagne nodig om eigenaars hun huis te laten scannen. In beide gevallen goed voor milieu en gezondheid.

Stap 27: mik op 2,1 kindjes


Overbevolking is een moelijk en ingewikkeld thema, maar we mogen het niet negeren als we het hebben over de druk van de mensheid op de planeet. Niet enkel de manier waarop we consumeren speelt daarin een rol, maar ook het aantal mensen. Als we binnen pakweg vijftig jaar met 9 miljard zielen zijn wordt het nog moeilijker om allemaal goed te leven binnen de grenzen van de planeet.  Vaak wordt met een beschuldige vinger gewezen naar Azië en Afrika, want daar hebben ze toch zoveel kinderen nietwaar. We moeten wel goed beseffen dat een hoog bevolkingscijfer vaak te maken heeft met het ontbreken van sociale zekerheid, met armoede, met analfabetisme en slechte gezondheidzorg. Ook bij ons is de bevolkingsgroei gedaald zodra de welvaart steeg. Een toename van onderwijs, (sociale) zekerheid en welvaartsniveau in deze landen zou al meteen een groot verschil maken. De beschikbare bronnen voor die welvaart zijn erg ongelijk verdeeld; de 20% rijkste mensen in de wereld gebruiken zowat 80% van de beschikbare hulpbronnen. Hoe langer we het schandaal van armoede laten bestaan hoe groter het bevolkingsprobleem wordt. Aangezien we hier boven onze stand leven zullen wij het met minder grondstoffen en energie moeten doen. (en dat hoeft niet per se een slechter leven op te leveren, dat kan ik persoonlijk getuigen).
Dan er is nog iets waar we rekening mee moeten houden; een kind dat hier geboren wordt zal 15 keer zoveel impact hebben op de planeet als een kind dat in Afrika ter wereld komt. In dit opzicht zijn de stijgende geboortecijfers in Vlaanderen niet echt goed nieuws. (tenzij al die kindjes worden grootgebracht tot echte Low Impact mensen)

p1010009 In het ideale scenario heeft elke vrouw gemiddeld dus 2,1 kinderen, en zo komen we binnen enkele generaties wereldwijd op een stabiel niveau. Met mijn twee spruiten komt ik behoorlijk dicht in de buurt van het streefcijfer. Al moet ik toegeven dat dit eerder het gevolg is van een reeks toevallige omstandigheden dan een bewuste ecologische keuze.

Eerste werkdag


Sinds gisteren ben ik officieel ‘artiest’!  Ik heb namelijk een artiestencontract getekend en ga de volgende twee maanden samen met Dimitri Leue en Jonas Van Geel werken aan een ecologisch theaterproject: ‘Tegen de lamp’. Op de eerste dag hebben we de afspraken gemaakt over de repetities, de try-outs en de voorstellingen (al 35 stuks verkocht in het hele land). De werkomstandigheden zijn wel erg verschillend van de kantoren bij Ecolife. Een lege repetitieruimte (zeer Low Impact verwarmd trouwens – gewoon koud dus). Geen computers, printers of telefoons, enkel wij met ons drieën en een tekst. Vandaag hebben we de tekst verschillende keren doorgenomen en geprobeerd de personages uit te diepen. Ecologische kostuums en decors worden gefantaseerd en binnenkort gemaakt, en ook voor energiegebruik en transport gaan we uiteraard voor Low Impact oplossingen.

Toch wel een speciaal gevoel om dit nu te kunnen doen, precies 30 jaar na een behoorlijk mislukte auditie bij Studio Herman Teirlinck. Of hoe jongensdromen op soms wel bizarre manieren toch werkelijkheid kunnen worden. Veel details zal ik de volgende maanden niet meegeven over het stuk (het moet wat verrassend blijven niet) en ja, het is nog veel te vroeg om reeds de speellijst bekend te maken, laat staan om je zitjes te boeken.  Meer info komt ten gepaste tijde wel op deze site en op die van Rataplan.

rataplan

Boeken te winnen


Na filmtickets, nu ook boeken te winnen, het begint hier een beetje op de kermis te lijken. Maar dank zij Ecover dus nu 5 boeken voor de intelligente lezers.

Low impact, big difference

De gemiddelde Belgische ecologische voetafdruk is 5,1 hectare. Eigenlijk hebben we met z’n allen 3,5 planeten nodig om onze verkwistende levensstijl verder te zetten. Aangezien dat tot nader order nog titleijd onmogelijk is, besloot Steven Vromman – beter bekend als de Low Impact Man – op z’n eentje een duurzame queeste te ondernemen.

Zijn doel: leven op ecologische voet van 1,6 hectare. En dat door het gezinsafval te beperken tot één volle zak PMD per jaar en één kg restafval per maand, een half jaar lang niets nieuws te kopen, het waterverbruik te halveren en uiteraard Ecover te gebruiken! Of het hem en zijn gezin gelukt is, kan je nalezen in het inspirerende boek ‘Low Impact Man – Praktische tips voor een ecologisch leven van wieg tot graf’, Uitgeverij Van Halewyck.

Wij schenken vijf exemplaren weg! Al wat je moet doen is antwoorden op volgende vragen:

1.     Hoeveel hectare wilde Steven Vromman innemen met zijn ecologische voetafdruk?

1.     5,6 ha

2.     1,6 ha

3.     3,6 ha

2.     Hoeveel juiste inzendingen zullen wij voor 31 januari ontvangen hebben?

Mail je antwoord vóór 31 januari naar newsletter@ecover.com. Wie het dichtst het juiste getal benadert, wint een boek. De gelukkigen worden per mail verwittigd.
Veel succes!

Bekijk hier het wedstrijdreglement

Stap 26: let op je centen


bankgeheimen In de Canvas reeks gaat stap 26 over het bezoek aan de High Impact Man, een goede gelegenheid  dus om het eens over geld te hebben. En dan niet over het geld dat we dagelijks uitgeven, maar vooral het geld dat op de bankrekening staat. Aangezien geld op een rekening moet ‘groeien’ is dit een belangrijke oorzaak voor de groeidwang van onze samenleving. Er moeten steeds nieuwe markten worden veroverd, steeds nieuwe producten ontwikkeld en verkocht, want de investeerders willen ‘return on investement’ zoals dat zo mooi heet. Spaargeld wordt dus vaak geïnvesteerd in domeinen die meest opbrengen, zelfs al gaat het om wapenhandel, vernietigen van natuur of kinderarbeid. Let daarom goed op wat je bank met je geld doet, want voor je het weet heeft je spaargeld zware gevolgen. Je kan heel wat info vinden via de campagne bankgeheimen van Netwerk Vlaanderen.

Mijn aandelenportefieulle ziet er als volgt uit; een aandeel van het GEC (  150 euro), eentje van de mini-onderneming Hou ’t Vast (waarde 10 euro) en een van Ecopower (waarde 250 euro). Verder staat mijn spaargeld op een Triodos rekening en gaat de helft van de intrest naar Netwerk-Vlaanderen, precies omwille van hun campagnes die ze voeren rond anders omgaan met geld. Voor de lopende zaken heb ik een rekening bij de post. Ik ben niet zeker of dit wel ok is, tijdens de huidige financiële crisis is de post nog niet in de problemen gekomen.  Als je dus wil investeren kies je best voor duurzame fondsen of voor dakisolatie. Dat zijn investeringen die niet in rook kunnen opgaan door winstbejag van roekeloze speculanten.

Dromen van een superdak


Gisteren met Geert van Eco-city  nagedacht over de verdere aanpak van de energieproblemen van mijn appartement. Daaruit is nog maar eens gebleken hoeveel mogelijkheden er zijn. In het ideale scenario wordt mijn dak (90 vierkante meter) met 20 centimeter cellulose geïsoleerd en komt er bovenop een groendak. Extensief type, dat wil zeggen vooral vetplantjes en mossen. Daarbij is er ook plaats voor een zonneboiler voor het warm water en een stuk van de verwarming (dit zou dan meteen het goede moment zijn om een superzuinige ketel aan te schaffen). Als eerste kers op de taart zou een kleine windturbine op het dak mooi zijn. De meeste studies wijzen wel uit dat dit niet erg rendabel is, maar met mijn verbruik van nauwelijks 200 kWh per jaar misschien wel? Ook zou de stad Gent blijkbaar geen vergunning afleveren voor dergelijke mini-molens, toch staat er eentje vrolijk te draaien in mijn buurt. Een tweede mogelijke kers zou dan een zonnewering zijn aan de zuidkant, omdat de zon in de zomer voor oververhitting zorgt. En die zonnewering is dan ideaal voor enkele vierkante meter zonnepanelen. De laatste grote actie is dan het vervangen van ramen met superisolerend glas.
kleineturbine1
Geert gaat nu berekenen hoeveel dit zou kosten, welke premies en leningen er zijn en wat de terugverdientijd is. Het zal wellicht niet mogelijk zijn om alles te realiseren, maar de oefening toont wel aan dat er mogelijkheden zijn om veel bestaande woningen om te bouwen tot laag-energiewoningen die nog daarbij een deel van hun eigen energiebehoefte produceren. Stel dat dit wel allemaal zou lukken dan wordt Low Impact leven bijna een makkie. Dan kan ik mijn tweede LIM jaar ingaan als LIM de luxe.

De Spaanse invasie


Om een of andere reden heeft de Spaanse pers de Low Impact Man ontdekt. Maandag was er een artikel van 2 pagina’s in La Vanguardia, deze morgen waren twee sympathieke journalistes van het Spaans nieuwsagentschap EFE hier en dit weekend krijgen de Basken een reportage te zien op Euskadi TV. Misschien wel goed om er in Spanje ook aan te beginnen; de gevolgen van klimaatopwarming zouden er wel eens dramatisch kunnen uitvallen met verwoestijning en waterschaarste. Nu de Chinezen nog en het komt in orde 😉 .